(Ron) Road trips, whales, een nieuwe bolide en eindelijk m'n Dive Control Specialist certificaat!

Hi allemaal!

Het is al weer even geleden, dus we vonden het onderhand weer eens tijd voor een nieuw bericht! Vorige keer zaten we nog volop in de WK-gekte, was het nog afwachten of we wel van Slowakije zouden winnen en waren we nog aan het bekijken wat we precies gingen doen tijdens onze vakantie (aangezien juli Denise’s mid winter semester break was).

Juli was voor ons uiteindelijk een grote roadtrip. We hebben duizenden kilometers afgelegd en geprobeerd alle hot spots in Zuid-Australië te doen! Dat is uiteraard vergelijkbaar met alle top spots in Zuid-Europa in een maandje doen, en tja, je komt een heel eind, maar je mist natuurlijk ook een heleboel, dus we hebben alweer nieuwe plannen voor een later tijdstip!

Maar om een beetje een beeld te kunnen geven van wat we gedaan hebben, hebben we wat lijnen getrokken op onderstaand kaartje en om een idee te geven van de afstanden het volgende lijstje gemaakt:

De gele lijn: Adeliade–Edithburgh–Marion Bay–Adelaide = +/- 700 km.

De oranje lijn: Adelaide–Whyalla–Adelaide = +/- 800 km.
De groene lijn: Adelaide–Head of Bight–Tumby Bay = +/- 2300 km.
De blauwe lijn: Adelaide–Grampians–Adelaide = +/- 1300 km.

De eerste trip was naar het Yorke Peninsula (volgende schiereiland) en was aan een stuk door duiken! We hadden maar 3 dagen en het was wel een eindje rijden, maar we hebben in die twee dagen die we er zaten toch 6 duiken kunnen maken, waaronder twee nachtduiken en een schemerduik! We moesten wel lachen bij het idee dat we vorig jaar op Curacao nog niet zonder divemaster het water in wilden – het water is daar 29.C met 30 meter zicht – en nu rustig met zijn tweeën een nachtduik maken op een jetty in Zuid-Australië – in water van 12.C met maximaal 10 meter zicht! Het was het echter meer dan waard, de Edithburgh jetty is tot nu toe de mooiste jetty die we bedoken hebben hier, met een gigantische diversiteit aan leven en koraal eronder. Verder hebben we de shipwreck trail gedaan (op land) en zijn we langs het Innes National Park geweest, een prachtig groen park (in de winter) met een bizarre kustlijn en superblauw water (zie foto!).

Na deze trip stond de volgende direct op het programma, want we zouden met The Dive Shack naar Whyalla gaan voor een duikweekend met de duikclub van de shop. Whyalla is wereldberoemd vanwege het feit dat hier jaarlijks duizenden cuttlefish (soort inktvis-achtige – zie foto hieronder) bijeenkomen voor hun mating rituals, waarbij ze een waanzinnige show geven door constant van kleur te veranderen (ze heten hier ook wel de ‘chameleons of the sea’). Een bizar gezicht! Weer een aantal duiken dus en daarnaast lekker relaxen met bbq en kampvuur tot diep in de nacht!

Op zondagavond reden we terug naar Adelaide, waar we op maandag alweer de volgende trip op het programma hadden staan: de Grampians! Dit is een gigantisch natuurpark, vergelijkbaar met de Ardennen, maar dan bergachtig. Die maandag dus weer een flink eind rijden en helaas kwamen we niet voor het donker aan, wat zoveel betekent als het laatste stuk maximaal 40 km/h rijden, aangezien het hier stikt van de kangaroos langs de weg, die je liever niet op je voorruit wilt hebben. We hadden wel door dat we flink omhoog aan het rijden waren, maar aangezien het donker was hadden we geen idee hoe hoog we uiteindelijk zaten. Een leuke verrassing dus de volgende morgen toen we wakker werden en bleek dat we over de volledige omgeving heen konden kijken! Lekker wakker worden en leuk om een paar dagen frisse lucht te snuiven. We hebben een paar dagen flink gehiked, bergtoppen bedwongen en watervallen bezocht. Echt een waanzinnig park dat we iedereen aan kunnen raden die naar Australië gaat!! Natuurlijk Nederland – Uruguay gekeken midden in de nacht en iedereen uit bed geschreeuwd (oeps). Uiteindelijk met flinke spierpijn weer terug naar Adelaide gecruised, waar ik weer een paar dagen aan de slag moest.

Aangezien we al zo’n 10.000 km. met de auto van de zaak achter de rug hadden, vond de eigenaar het onderhand tijd worden voor ons om een eigen bolide aan te schaffen. Maandag dus het internet afspeuren en langs de autodealers en aan het einde van de dag waren we eigenaar van een heuse Saab 900S! Een gigavoordeel hiervan is dat Denise hier ook in kan rijden (in tegenstelling tot de jeep van mijn werk), dus vanaf nu konden we de afstanden delen!

We besloten de auto maar direct goed te testen door de volgende dag naar de Head of Bight te rijden om te gaan whale watchen wat zo’n 1200 km. is! Een heerlijke auto met cruise control, wat op de wegen hier in SA heel relaxed is! Na een prima paar dagen, waanzinnig om die walvissen te zien, coole parken onderweg en een waanzinnige kustlijn, kwamen we in het pitoreske dorpje Tumby Bay, waar we wederom de jetty wilden gaan beduiken. Helaas werd de ineens motor van onze nieuwe aanwinst oververhit en moest er even een monteur bij komen kijken. Gelukkig hadden we net RAA (de Australische ANWB) Premium afgesloten en dus werd de auto achterop een trailer naar Adelaide gezet en werden wij op het nabijgelegen vliegveld op het vliegtuig naar Adelaide gezet (voor niks, dus dat is prima geregeld hier). Vandaar dat de groene lijn op het kaartje ineens ophoudt trouwens! Meteen de auto een weekje kwijt, dus dat viel tegen, maar gelukkig hadden we de jeep van mijn werk nog thuis staan en die konden we nog wel een week lenen.

Het probleem met de auto bleek een defecte oliekoeler te zijn, dus het viel gelukkig allemaal erg mee wat betreft de kosten (we waren bang voor een kromme koppeling, want dat zou flink in de papieren kunnen lopen, maar nu viel het nog te overzien). Meteen de auto een grote servicebeurt laten geven en met een nieuwe oliekoeler is onze heilige koe nu weer helemaal in orde!

Direct na de trip wachtte mijn laatste dag van mijn dive control specialist apprenticeship time. Dit betekende dat de andere kandidaat en ik naar het zwembad moesten en aan een zogeheten ‘stress test’ onderworpen werden. Dit hield in dat we samen met één duikset het water ingestuurd werden (dus de een ademt van de anders reserve ademautomaat), we samen naar de overkant moesten zwemmen, daar van set moesten wisselen (dus je trekt de set uit, geeft deze aan de ander, de ander trekt alles aan en ondertussen wissel je van ademautomaat) en daarna moesten we weer terug naar het begin zwemmen. Dit alles zonder de oppervlakte te breken (dus je moet onder water blijven), anders zak je. Dat ging allemaal gelukkig helemaal goed, tot bleek dat we het daarna nog een keer moesten proberen, maar nu zonder maskers op. Dit betekende voor mij dus blind, aangezien ik lenzen draag en dus mijn ogen niet kan openen onder water zonder deze te verliezen. Het eerste gedeelte ging prima, maar uiteindelijk ging het mis dus zakten we .... bleek dit een geintje van de instructeur te zijn. Je hoeft het helemaal niet zonder masker te kunnen en zeker niet blind haha. Toen dus klaar en richting shop voor een BBQ met alle divemasters, instructeurs en regulars van de shop! Prima dagje. Nu papieren ingestuurd en wachten op mijn kaart en certificaat!

Momenteel is de manager van de shop op vakantie en run ik het duikcentrum 5 dagen per week (we zijn in de winter dicht op dinsdag en woensdag). Dit is als het ware een testrun voor als zij straks vertrekt, want dan moet ik het hele centrum kunnen runnen. Tot nu toe gaat alles waanzinnig en is iedereen erg tevreden! Aangezien we mensen tekort komen op het moment gaat Denise nu ook in de shop werken, wat naast dat het lekker verdient, betekent dat ze al haar cursussen voor kostprijs kan doen (bijvoorbeeld stress & rescue en al haar specialties, zoals night, deep, wreck, etc.) – superrelaxed dus!

Nu is het eigenlijk een kwestie van wachten tot onze bezoekers komen. Denise’s ouders komen eind september langs en mijn ouders in november. Hopelijk kan ik voor die tijd nog naar het Great Barrier Reef, want het duikcentrum heeft een trip gepland in de eerste week van september, waar nog geen tourleider voor is, dus zoals ze hier zeggen ‘fingers crossed’!

Ik hoop dat het nog steeds goed met iedereen gaat. Mocht je zin en tijd hebben stuur me een e-mail of voeg me toe op skype (ron.van.der.marel) want we vinden het leuk om van alles op de hoogte gehouden te worden!

Thanks wederom voor iedereen die mailt en belt, erg geinig!!

Tot snel weer,
groet,

Ron