Van 25.C zon naar 3.C sneeuw - van de Outback naar Tasmania!

Hi allemaal,

Inmiddels zijn we bijna 3 maanden verder, zijn Denise's ouders langsgeweest, heb ik mijn knieën bijna doormidden gelopen, gaan we bijna richting het Great Barrier Reef en ben ik afgelopen week begonnen als daily manager van het duik centrum!

Dat is even in een notendop hoe het er momenteel voor staat :) Om maar bij het begin te beginnen, we hebben net een seizoen met typisch Nederlands weer achter de rug, dus vandaar dat het even stil gebleven is, het was namelijk de natste winter (Juni, Juli en Augustus) van de afgelopen 3 decennia - dat hebben wij weer! Gelukkig vielen de temperaturen erg mee (zo'n 15.C gemiddeld) en als er een mooie dag tussen zat was het zo gek niet en een beetje regen heeft ook zo zijn voordelen zo bleek.

Zo waren wij inmiddels vrij gewend aan de goudgele glans die het Zuid-Australische landschap normaliter zo'n 11 maanden per jaar heeft, dus was het best bijzonder om opeens omringt te zijn door groene heuvels, watervallen en (erg) brede rivieren! Denise's ouders kwamen dan ook net op het juiste moment langs, want zo mooi als het hier in die weken was, is het hier eigenlijk nog niet geweest. Een prima moment om de outback te bezoeken, wat normaal een redelijk dorre woestijnvlakte is, die nu helemaal groen was met bomen en planten in bloei tot aan de horizon - een waanzinnig gezicht!

Aangezien ik gewoon moest werken heeft Denise overdag veelal dingen met haar ouders gedaan (oa. conservation parks, dolfijnentour en natuurlijk alles hier in de omgeving en de gehele stad laten zien!), maar gelukkig kon ik een aantal dagen vrij nemen en hebben we ook met zijn vieren het een en ander kunnen doen! Zo zijn we drie dagen richting de Flinders Ranger (outback) gegaan, hebben we een wijntour door de McLaren Vale gedaan en heb ik Denise's vader meegenomen op een leafy sea dragon dive tour!

Na deze twee weken was het tijd voor een heel ander avontuur, de ochtend dat Denise's ouders weer richting Nederland gingen, stapte ik ook op het vliegtuig, maar dan de andere kant op, richting Tasmanië (dat "kleine" eiland rechtsonder Australië). Ik wist op dat moment nog niet helemaal waar ik aan begon, maar waar het op neer kwam is dat ik met een kerel die ik via het duikcentrum ken (een überfitte Britse politieagent) en een andere gast (een Royal Marine Commando!) een van 's werelds top 10 nature hikes ging doen, oftewel 65 kilometer door de natuur lopen met een kilootje of 15 per persoon bepakking op de rug.

Op maandagochtend stapte ik dus vol goede moed met deze gasten op het vliegtuig, waar de planning van de hele trip nog even doorgenomen werd. "Normale" hikers (lees: vrij fitte mensen) lopen de track in 6 dagen (dus ongeveer 10 km. per dag) en halen een gemiddelde van maximaal 2 kilometer per uur. Het gaat namelijk nogal stijl omhoog en omlaag en grote gedeelten zijn dwars door regenwoud. Deze jongens hadden echter bedacht dat wij het wel in 4 moesten kunnen, zodat we de laatste avond in Hobart (de hoofdstad van Tasmanië) nog een avondje konden stappen.

Zo gezegd, zo gedaan, bepakking op de rug - eten voor 5 dagen, tenten, slaapzakken, kleding, kookgerei, etc. - en stappen maar. Op de track is er elke 10 kilometer een grote hut waarin men kan slapen in grote slaapzalen met heerlijke houten bedden (zonder matras uiteraard), dus zo kan je een beetje je voortgang bijhouden. Al voordat we begonnen was het tempo gezet en marcheerden we de eerste kilometers van de track, in een bizar hoog tempo schoot het landschap voorbij en liepen we al snel op de top van de berg in de sneeuw. Dit ging weliswaar bergopwaards, maar aangezien het allemaal nog op zogeheten boardwalk (houten planken) was, ging dit tempo me eigenlijk nog best aardig af. Voor de lunch (flinterdun mountain bread met smeerkaas om het gewicht te beperken) waren we dan ook bij de eerste hut en hadden we al een (extra) berg beklommen - dat begint goed!

Na de lunch dus weer stevig de pas erin en door naar de tweede hut. Daar kwamen we vlak voor het donker aan, dus dat ging net goed. Onderweg echt gigantische natuur uitzichten, veel wildlife (oa. een vogelbekdier, meerdere Tasmanian devils, possums, yellowfooted rock wallabies, etc.). Aangekomen bij de hut bleek deze echter vol te zitten met irritante rummikuppende wandelaars, dus besloten we de tenten maar op te zetten en daarin te tukken (voor negenen naar bed, dat was ook wel even wennen). Inmiddels waren de watervoorraden op, dus dat betekende water uit de rivier halen en dat zuiveren met een chloortablet - mmmm :)

De tweede dag op zodra het licht werd (rond half zeven). De dag startte qua tempo eigenlijk hetzelfde als de eerste, ware het niet dat het de eerste dag strakblauw, zonnetje en 24.C was, en het nu grijs was, constant regende en maar een graad of 10.C was. Uiteraard begon ik met stevige spierpijn van de dag ervoor, maar daar loop je zo doorheen (aldus de commando van de groep). Dat bleek overigens waar, maar al voor de lunch hadden mijn knieën er geen zin meer in. We waren bij de derde hut aangekomen, maar doordat het zo gigantisch klimmen en dalen was op dit stuk hadden mijn knieën het begeven en besloten we de middag maar een boek te lezen en te relaxen (De commando had inmiddels flinke blaren, dus die vond het overigens ook wel prima). We zaten inmiddels zo’n beetje op de helft (30 km. in 1½ dag), dus haast hadden we inmiddels niet echt meer, alhoewel, ik hoopte dat mijn knieën de volgende dag weer normaal zouden doen.

Dat bleek zo te zijn dus dat was een meevaller! Toen ik de volgende ochtend wakker was geworden, was het eerste dat me opviel dat het wel erg licht was buiten, dus even naar buiten kijken – lag er een pak sneeuw van 20 centimeter! Heel gek om palmbomen en andere ‘tropische’ planten onder een laag sneeuw te zien! Het bleek letterlijk ijskoud te zijn buiten met maar 3.C op de thermometer, dus dat werd interessant vandaag. Ik had geen droge sokken meer bij me, dus gewoon de vochtige sokken van de dag ervoor aan en er weer vol tegenaan! Het tempo lag weliswaar niet zo hoog als de dagen ervoor, met dank aan de sneeuw, maar door het viel niet mee en voor de lunch liep ik op pijnstillers, aangezien mijn knieën er niet erg meer tegen konden. Helaas (voor m’n knieën) stonden er vandaag weer gewoon 2 hutten op het programma plus twee waanzinnige watervallen en die laatste wilde ik zeker niet missen! Zo gezegd, zo gedaan en het de watervallen waren inderdaad bizar groot en mooi om te zien, dus ik was blij dat ik ze gedaan had (ze liggen van de track af, dus we moesten er een omweg voor lopen namelijk).

Weer een nachtje in een hut tukken, deze keer met een grote groep studenten en andere leuke lui, dus dat was een leuke afwisseling na het wandelvolk van de dag ervoor! De laatste dag brak aan (dag 4) met nog maar 10 kilometer op het programma. Dit bleek allemaal tamelijk vlak, maar aangezien ik inmiddels helemaal aan gort was, maar direct begonnen met pijnstillers en daar uiteindelijk het einde op gehaald. We moesten er om 13:00 zijn en dat ging allemaal precies goed en er bleek ook nog ruimte op de pond te zijn die ons terug zou brengen naar de beschavijng, dus alle stukjes vielen op hun plaats.

Eenmaal aangekomen in de bewoonde wereld meteen een hostel geboekt, stevige steaks besteld (na 4 dagen op havermoutpap, mountain bread en gedroogde maaltijden te hebben geleefd) en uiteraard direct aan misschien wel het lekkerste biertje van mijn leven!

Terugkijkend was het een waanzinnige ervaring en was de anderhalve week revalideren na deze 4 dagen het nog wel waard ook..Tasmanië is een compleet andere wereld en lijkt eigenlijk in geen enkel opzicht op het Australië dat ik tot nu toe heb gezien. Het lijkt op het beeld dat ik bij Nieuw-Zeeland heb, al ben ik daar (nog) nooit geweest.. De mannen hebben me alweer gevraagd voor een volgend avontuur, de Kokoda track op Papua Nieuw Guinea.. Maar daar ben ik nog even over aan het nadenken....

Nu duurt het nog een weekje en dan staan mijn ouders alweer op de stoep. Alhoewel niet echt hier op de stoep, want we vliegen eerst richting de Whitsundays (tropische eilandengroep voor de kust van Queensland, aan het Great Barrier Reef) en ontmoeten ze daar voor een weekje vakantie, dan reizen zij langs de oostkust naar het zuiden en zien we ze een week daarna weer in Adelaide waar ze een week onze omgeving komen bekijken.

Ik heb er erg veel zin in allemaal, maar nu eerst nog even een weekje werken – als general manager van het duik centrum!! Na de afgelopen maanden wisselend part-time en full-time voor The Dive Shack gewerkt te hebben, ben ik deze week begonnen als manager van het centrum. Ik heb 1001 ideeën en hoop ze allemaal in de komende 8 maanden te kunnen uitvoeren :) De eigenaar van het duik centrum heeft er alle vertrouwen in en geeft me alle vrijheid, dus dat is waanzinnig!! Nu allemaal nog waarmaken natuurlijk :)

Ik houd jullie op de hoogte, heb erg veel zin in de komende tijd, maar ga het ook erg druk krijgen dus hoop genoeg tijd te hebben om af en toe wat op papier te zetten!

Tot snel dus,
groet,



Ron