Van 25.C zon naar 3.C sneeuw - van de Outback naar Tasmania!

Hi allemaal,

Inmiddels zijn we bijna 3 maanden verder, zijn Denise's ouders langsgeweest, heb ik mijn knieën bijna doormidden gelopen, gaan we bijna richting het Great Barrier Reef en ben ik afgelopen week begonnen als daily manager van het duik centrum!

Dat is even in een notendop hoe het er momenteel voor staat :) Om maar bij het begin te beginnen, we hebben net een seizoen met typisch Nederlands weer achter de rug, dus vandaar dat het even stil gebleven is, het was namelijk de natste winter (Juni, Juli en Augustus) van de afgelopen 3 decennia - dat hebben wij weer! Gelukkig vielen de temperaturen erg mee (zo'n 15.C gemiddeld) en als er een mooie dag tussen zat was het zo gek niet en een beetje regen heeft ook zo zijn voordelen zo bleek.

Zo waren wij inmiddels vrij gewend aan de goudgele glans die het Zuid-Australische landschap normaliter zo'n 11 maanden per jaar heeft, dus was het best bijzonder om opeens omringt te zijn door groene heuvels, watervallen en (erg) brede rivieren! Denise's ouders kwamen dan ook net op het juiste moment langs, want zo mooi als het hier in die weken was, is het hier eigenlijk nog niet geweest. Een prima moment om de outback te bezoeken, wat normaal een redelijk dorre woestijnvlakte is, die nu helemaal groen was met bomen en planten in bloei tot aan de horizon - een waanzinnig gezicht!

Aangezien ik gewoon moest werken heeft Denise overdag veelal dingen met haar ouders gedaan (oa. conservation parks, dolfijnentour en natuurlijk alles hier in de omgeving en de gehele stad laten zien!), maar gelukkig kon ik een aantal dagen vrij nemen en hebben we ook met zijn vieren het een en ander kunnen doen! Zo zijn we drie dagen richting de Flinders Ranger (outback) gegaan, hebben we een wijntour door de McLaren Vale gedaan en heb ik Denise's vader meegenomen op een leafy sea dragon dive tour!

Na deze twee weken was het tijd voor een heel ander avontuur, de ochtend dat Denise's ouders weer richting Nederland gingen, stapte ik ook op het vliegtuig, maar dan de andere kant op, richting Tasmanië (dat "kleine" eiland rechtsonder Australië). Ik wist op dat moment nog niet helemaal waar ik aan begon, maar waar het op neer kwam is dat ik met een kerel die ik via het duikcentrum ken (een überfitte Britse politieagent) en een andere gast (een Royal Marine Commando!) een van 's werelds top 10 nature hikes ging doen, oftewel 65 kilometer door de natuur lopen met een kilootje of 15 per persoon bepakking op de rug.

Op maandagochtend stapte ik dus vol goede moed met deze gasten op het vliegtuig, waar de planning van de hele trip nog even doorgenomen werd. "Normale" hikers (lees: vrij fitte mensen) lopen de track in 6 dagen (dus ongeveer 10 km. per dag) en halen een gemiddelde van maximaal 2 kilometer per uur. Het gaat namelijk nogal stijl omhoog en omlaag en grote gedeelten zijn dwars door regenwoud. Deze jongens hadden echter bedacht dat wij het wel in 4 moesten kunnen, zodat we de laatste avond in Hobart (de hoofdstad van Tasmanië) nog een avondje konden stappen.

Zo gezegd, zo gedaan, bepakking op de rug - eten voor 5 dagen, tenten, slaapzakken, kleding, kookgerei, etc. - en stappen maar. Op de track is er elke 10 kilometer een grote hut waarin men kan slapen in grote slaapzalen met heerlijke houten bedden (zonder matras uiteraard), dus zo kan je een beetje je voortgang bijhouden. Al voordat we begonnen was het tempo gezet en marcheerden we de eerste kilometers van de track, in een bizar hoog tempo schoot het landschap voorbij en liepen we al snel op de top van de berg in de sneeuw. Dit ging weliswaar bergopwaards, maar aangezien het allemaal nog op zogeheten boardwalk (houten planken) was, ging dit tempo me eigenlijk nog best aardig af. Voor de lunch (flinterdun mountain bread met smeerkaas om het gewicht te beperken) waren we dan ook bij de eerste hut en hadden we al een (extra) berg beklommen - dat begint goed!

Na de lunch dus weer stevig de pas erin en door naar de tweede hut. Daar kwamen we vlak voor het donker aan, dus dat ging net goed. Onderweg echt gigantische natuur uitzichten, veel wildlife (oa. een vogelbekdier, meerdere Tasmanian devils, possums, yellowfooted rock wallabies, etc.). Aangekomen bij de hut bleek deze echter vol te zitten met irritante rummikuppende wandelaars, dus besloten we de tenten maar op te zetten en daarin te tukken (voor negenen naar bed, dat was ook wel even wennen). Inmiddels waren de watervoorraden op, dus dat betekende water uit de rivier halen en dat zuiveren met een chloortablet - mmmm :)

De tweede dag op zodra het licht werd (rond half zeven). De dag startte qua tempo eigenlijk hetzelfde als de eerste, ware het niet dat het de eerste dag strakblauw, zonnetje en 24.C was, en het nu grijs was, constant regende en maar een graad of 10.C was. Uiteraard begon ik met stevige spierpijn van de dag ervoor, maar daar loop je zo doorheen (aldus de commando van de groep). Dat bleek overigens waar, maar al voor de lunch hadden mijn knieën er geen zin meer in. We waren bij de derde hut aangekomen, maar doordat het zo gigantisch klimmen en dalen was op dit stuk hadden mijn knieën het begeven en besloten we de middag maar een boek te lezen en te relaxen (De commando had inmiddels flinke blaren, dus die vond het overigens ook wel prima). We zaten inmiddels zo’n beetje op de helft (30 km. in 1½ dag), dus haast hadden we inmiddels niet echt meer, alhoewel, ik hoopte dat mijn knieën de volgende dag weer normaal zouden doen.

Dat bleek zo te zijn dus dat was een meevaller! Toen ik de volgende ochtend wakker was geworden, was het eerste dat me opviel dat het wel erg licht was buiten, dus even naar buiten kijken – lag er een pak sneeuw van 20 centimeter! Heel gek om palmbomen en andere ‘tropische’ planten onder een laag sneeuw te zien! Het bleek letterlijk ijskoud te zijn buiten met maar 3.C op de thermometer, dus dat werd interessant vandaag. Ik had geen droge sokken meer bij me, dus gewoon de vochtige sokken van de dag ervoor aan en er weer vol tegenaan! Het tempo lag weliswaar niet zo hoog als de dagen ervoor, met dank aan de sneeuw, maar door het viel niet mee en voor de lunch liep ik op pijnstillers, aangezien mijn knieën er niet erg meer tegen konden. Helaas (voor m’n knieën) stonden er vandaag weer gewoon 2 hutten op het programma plus twee waanzinnige watervallen en die laatste wilde ik zeker niet missen! Zo gezegd, zo gedaan en het de watervallen waren inderdaad bizar groot en mooi om te zien, dus ik was blij dat ik ze gedaan had (ze liggen van de track af, dus we moesten er een omweg voor lopen namelijk).

Weer een nachtje in een hut tukken, deze keer met een grote groep studenten en andere leuke lui, dus dat was een leuke afwisseling na het wandelvolk van de dag ervoor! De laatste dag brak aan (dag 4) met nog maar 10 kilometer op het programma. Dit bleek allemaal tamelijk vlak, maar aangezien ik inmiddels helemaal aan gort was, maar direct begonnen met pijnstillers en daar uiteindelijk het einde op gehaald. We moesten er om 13:00 zijn en dat ging allemaal precies goed en er bleek ook nog ruimte op de pond te zijn die ons terug zou brengen naar de beschavijng, dus alle stukjes vielen op hun plaats.

Eenmaal aangekomen in de bewoonde wereld meteen een hostel geboekt, stevige steaks besteld (na 4 dagen op havermoutpap, mountain bread en gedroogde maaltijden te hebben geleefd) en uiteraard direct aan misschien wel het lekkerste biertje van mijn leven!

Terugkijkend was het een waanzinnige ervaring en was de anderhalve week revalideren na deze 4 dagen het nog wel waard ook..Tasmanië is een compleet andere wereld en lijkt eigenlijk in geen enkel opzicht op het Australië dat ik tot nu toe heb gezien. Het lijkt op het beeld dat ik bij Nieuw-Zeeland heb, al ben ik daar (nog) nooit geweest.. De mannen hebben me alweer gevraagd voor een volgend avontuur, de Kokoda track op Papua Nieuw Guinea.. Maar daar ben ik nog even over aan het nadenken....

Nu duurt het nog een weekje en dan staan mijn ouders alweer op de stoep. Alhoewel niet echt hier op de stoep, want we vliegen eerst richting de Whitsundays (tropische eilandengroep voor de kust van Queensland, aan het Great Barrier Reef) en ontmoeten ze daar voor een weekje vakantie, dan reizen zij langs de oostkust naar het zuiden en zien we ze een week daarna weer in Adelaide waar ze een week onze omgeving komen bekijken.

Ik heb er erg veel zin in allemaal, maar nu eerst nog even een weekje werken – als general manager van het duik centrum!! Na de afgelopen maanden wisselend part-time en full-time voor The Dive Shack gewerkt te hebben, ben ik deze week begonnen als manager van het centrum. Ik heb 1001 ideeën en hoop ze allemaal in de komende 8 maanden te kunnen uitvoeren :) De eigenaar van het duik centrum heeft er alle vertrouwen in en geeft me alle vrijheid, dus dat is waanzinnig!! Nu allemaal nog waarmaken natuurlijk :)

Ik houd jullie op de hoogte, heb erg veel zin in de komende tijd, maar ga het ook erg druk krijgen dus hoop genoeg tijd te hebben om af en toe wat op papier te zetten!

Tot snel dus,
groet,



Ron

(Ron) Road trips, whales, een nieuwe bolide en eindelijk m'n Dive Control Specialist certificaat!

Hi allemaal!

Het is al weer even geleden, dus we vonden het onderhand weer eens tijd voor een nieuw bericht! Vorige keer zaten we nog volop in de WK-gekte, was het nog afwachten of we wel van Slowakije zouden winnen en waren we nog aan het bekijken wat we precies gingen doen tijdens onze vakantie (aangezien juli Denise’s mid winter semester break was).

Juli was voor ons uiteindelijk een grote roadtrip. We hebben duizenden kilometers afgelegd en geprobeerd alle hot spots in Zuid-Australië te doen! Dat is uiteraard vergelijkbaar met alle top spots in Zuid-Europa in een maandje doen, en tja, je komt een heel eind, maar je mist natuurlijk ook een heleboel, dus we hebben alweer nieuwe plannen voor een later tijdstip!

Maar om een beetje een beeld te kunnen geven van wat we gedaan hebben, hebben we wat lijnen getrokken op onderstaand kaartje en om een idee te geven van de afstanden het volgende lijstje gemaakt:

De gele lijn: Adeliade–Edithburgh–Marion Bay–Adelaide = +/- 700 km.

De oranje lijn: Adelaide–Whyalla–Adelaide = +/- 800 km.
De groene lijn: Adelaide–Head of Bight–Tumby Bay = +/- 2300 km.
De blauwe lijn: Adelaide–Grampians–Adelaide = +/- 1300 km.

De eerste trip was naar het Yorke Peninsula (volgende schiereiland) en was aan een stuk door duiken! We hadden maar 3 dagen en het was wel een eindje rijden, maar we hebben in die twee dagen die we er zaten toch 6 duiken kunnen maken, waaronder twee nachtduiken en een schemerduik! We moesten wel lachen bij het idee dat we vorig jaar op Curacao nog niet zonder divemaster het water in wilden – het water is daar 29.C met 30 meter zicht – en nu rustig met zijn tweeën een nachtduik maken op een jetty in Zuid-Australië – in water van 12.C met maximaal 10 meter zicht! Het was het echter meer dan waard, de Edithburgh jetty is tot nu toe de mooiste jetty die we bedoken hebben hier, met een gigantische diversiteit aan leven en koraal eronder. Verder hebben we de shipwreck trail gedaan (op land) en zijn we langs het Innes National Park geweest, een prachtig groen park (in de winter) met een bizarre kustlijn en superblauw water (zie foto!).

Na deze trip stond de volgende direct op het programma, want we zouden met The Dive Shack naar Whyalla gaan voor een duikweekend met de duikclub van de shop. Whyalla is wereldberoemd vanwege het feit dat hier jaarlijks duizenden cuttlefish (soort inktvis-achtige – zie foto hieronder) bijeenkomen voor hun mating rituals, waarbij ze een waanzinnige show geven door constant van kleur te veranderen (ze heten hier ook wel de ‘chameleons of the sea’). Een bizar gezicht! Weer een aantal duiken dus en daarnaast lekker relaxen met bbq en kampvuur tot diep in de nacht!

Op zondagavond reden we terug naar Adelaide, waar we op maandag alweer de volgende trip op het programma hadden staan: de Grampians! Dit is een gigantisch natuurpark, vergelijkbaar met de Ardennen, maar dan bergachtig. Die maandag dus weer een flink eind rijden en helaas kwamen we niet voor het donker aan, wat zoveel betekent als het laatste stuk maximaal 40 km/h rijden, aangezien het hier stikt van de kangaroos langs de weg, die je liever niet op je voorruit wilt hebben. We hadden wel door dat we flink omhoog aan het rijden waren, maar aangezien het donker was hadden we geen idee hoe hoog we uiteindelijk zaten. Een leuke verrassing dus de volgende morgen toen we wakker werden en bleek dat we over de volledige omgeving heen konden kijken! Lekker wakker worden en leuk om een paar dagen frisse lucht te snuiven. We hebben een paar dagen flink gehiked, bergtoppen bedwongen en watervallen bezocht. Echt een waanzinnig park dat we iedereen aan kunnen raden die naar Australië gaat!! Natuurlijk Nederland – Uruguay gekeken midden in de nacht en iedereen uit bed geschreeuwd (oeps). Uiteindelijk met flinke spierpijn weer terug naar Adelaide gecruised, waar ik weer een paar dagen aan de slag moest.

Aangezien we al zo’n 10.000 km. met de auto van de zaak achter de rug hadden, vond de eigenaar het onderhand tijd worden voor ons om een eigen bolide aan te schaffen. Maandag dus het internet afspeuren en langs de autodealers en aan het einde van de dag waren we eigenaar van een heuse Saab 900S! Een gigavoordeel hiervan is dat Denise hier ook in kan rijden (in tegenstelling tot de jeep van mijn werk), dus vanaf nu konden we de afstanden delen!

We besloten de auto maar direct goed te testen door de volgende dag naar de Head of Bight te rijden om te gaan whale watchen wat zo’n 1200 km. is! Een heerlijke auto met cruise control, wat op de wegen hier in SA heel relaxed is! Na een prima paar dagen, waanzinnig om die walvissen te zien, coole parken onderweg en een waanzinnige kustlijn, kwamen we in het pitoreske dorpje Tumby Bay, waar we wederom de jetty wilden gaan beduiken. Helaas werd de ineens motor van onze nieuwe aanwinst oververhit en moest er even een monteur bij komen kijken. Gelukkig hadden we net RAA (de Australische ANWB) Premium afgesloten en dus werd de auto achterop een trailer naar Adelaide gezet en werden wij op het nabijgelegen vliegveld op het vliegtuig naar Adelaide gezet (voor niks, dus dat is prima geregeld hier). Vandaar dat de groene lijn op het kaartje ineens ophoudt trouwens! Meteen de auto een weekje kwijt, dus dat viel tegen, maar gelukkig hadden we de jeep van mijn werk nog thuis staan en die konden we nog wel een week lenen.

Het probleem met de auto bleek een defecte oliekoeler te zijn, dus het viel gelukkig allemaal erg mee wat betreft de kosten (we waren bang voor een kromme koppeling, want dat zou flink in de papieren kunnen lopen, maar nu viel het nog te overzien). Meteen de auto een grote servicebeurt laten geven en met een nieuwe oliekoeler is onze heilige koe nu weer helemaal in orde!

Direct na de trip wachtte mijn laatste dag van mijn dive control specialist apprenticeship time. Dit betekende dat de andere kandidaat en ik naar het zwembad moesten en aan een zogeheten ‘stress test’ onderworpen werden. Dit hield in dat we samen met één duikset het water ingestuurd werden (dus de een ademt van de anders reserve ademautomaat), we samen naar de overkant moesten zwemmen, daar van set moesten wisselen (dus je trekt de set uit, geeft deze aan de ander, de ander trekt alles aan en ondertussen wissel je van ademautomaat) en daarna moesten we weer terug naar het begin zwemmen. Dit alles zonder de oppervlakte te breken (dus je moet onder water blijven), anders zak je. Dat ging allemaal gelukkig helemaal goed, tot bleek dat we het daarna nog een keer moesten proberen, maar nu zonder maskers op. Dit betekende voor mij dus blind, aangezien ik lenzen draag en dus mijn ogen niet kan openen onder water zonder deze te verliezen. Het eerste gedeelte ging prima, maar uiteindelijk ging het mis dus zakten we .... bleek dit een geintje van de instructeur te zijn. Je hoeft het helemaal niet zonder masker te kunnen en zeker niet blind haha. Toen dus klaar en richting shop voor een BBQ met alle divemasters, instructeurs en regulars van de shop! Prima dagje. Nu papieren ingestuurd en wachten op mijn kaart en certificaat!

Momenteel is de manager van de shop op vakantie en run ik het duikcentrum 5 dagen per week (we zijn in de winter dicht op dinsdag en woensdag). Dit is als het ware een testrun voor als zij straks vertrekt, want dan moet ik het hele centrum kunnen runnen. Tot nu toe gaat alles waanzinnig en is iedereen erg tevreden! Aangezien we mensen tekort komen op het moment gaat Denise nu ook in de shop werken, wat naast dat het lekker verdient, betekent dat ze al haar cursussen voor kostprijs kan doen (bijvoorbeeld stress & rescue en al haar specialties, zoals night, deep, wreck, etc.) – superrelaxed dus!

Nu is het eigenlijk een kwestie van wachten tot onze bezoekers komen. Denise’s ouders komen eind september langs en mijn ouders in november. Hopelijk kan ik voor die tijd nog naar het Great Barrier Reef, want het duikcentrum heeft een trip gepland in de eerste week van september, waar nog geen tourleider voor is, dus zoals ze hier zeggen ‘fingers crossed’!

Ik hoop dat het nog steeds goed met iedereen gaat. Mocht je zin en tijd hebben stuur me een e-mail of voeg me toe op skype (ron.van.der.marel) want we vinden het leuk om van alles op de hoogte gehouden te worden!

Thanks wederom voor iedereen die mailt en belt, erg geinig!!

Tot snel weer,
groet,

Ron

(Ron) De Socceroos, het WK en duiken in Australisch winterweer!

In Nederland is ongetwijfeld de WK- en oranjegekte niet te stoppen, zeker nu 'we' al na twee wedstrijden 'door' zijn en de wedstrijd van vanavond er eigenlijk al niet meer toe doet en de discussies losbarsten of we nu wel of niet een B-elftal het veld in moeten sturen!

Australië is het land van 'Australian Rules Football', ook wel 'Aussie rules' of 'footy' genoemd, wat hier eigenlijk het grote broertje is van het enigszins ondergesneeuwde 'soccer', het voetbal zoals we het in de rest van de wereld kennen. Gelukkig deed Australië vooralsnog gewoon mee aan het WK, waardoor we er hier toch het een en ander van meekrijgen en zendt een Australische gratis televisiezender alle wedstrijden uit. Daarnaast zijn er een aantal kroegen (je moet ze wel weten te vinden), die de wedstrijden live uitzendt (met een beetje geluk mét geluid!) en is er zelfs een die de gehele nacht door open blijft! Dit is dan wel de gok-kroeg, waar er flink op alle wedstrijden gewed wordt en, gezien de uitslagen op de WK, waarschijnlijk ook een hoop centen verloren zijn door de gokkers!

Wat dat betreft hebben wij zo onze eigen discussies hier. Bijvoorbeeld of we de 'late' wedstrijden ook kijken en of we vannacht (om 4u00) voor Nederland - Kameroen op gaan staan of niet! Tot nu toe hadden we flink mazzel met de wedstrijdtijden. Nederland speelde twee keer om 13u30, wat voor jullie een lastige tijd is, maar voor ons ideaal gezien het tijdsverschil (+ 7:30 in de winter), dus gewoon om 21u00 naar de kroeg!

De eerste keer was de sfeer redelijk tam in de kroeg. Een tiental Nederlanders en een enkele Deen die de wedstrijd keek en wij met een Engelse vriendin en een Duitse maat, wat betekende dat we vrijdag ook de Duitse wedstrijd tegen Servië gingen kijken - wederom genieten! (1-0 voor Servië). Zaterdag was het tijd voor Japan, dus weer op richting gok-kroeg. Nu was het echter weekend en we hadden er al enigszins rekening mee gehouden dat er weleens meer mensen zouden kunnen zijn voor de 'late' wedstrijd - Australië - Ghana. En inderdaad kleurde de gehele kroeg geel/groen (de nationale kleuren van Australië). Overdags hadden we al twee Australische voetbalsjaals gescoord, die goed in de smaak bleken te vallen in combinatie met onze oranje shirts. Een mooie avond gehad met de 'ozzies' en Nederland weer drie punten, dus dat was prachtig. Helaas kreeg Australië in hun wedstrijd (volledig onterecht uiteraard) een rode kaart, waardoor ze Ghana niet konden bedwingen (1-1) - de sfeer was er echter niet minder om! De laatste wedstrijd uit die groep was gisteren, Australië won wel, maar niet met genoeg doelpunten verschil om door te gaan naar de volgende ronde.... Duitsland en Engeland gingen echter wel door, doordat zij gisteren ook beide hun wedstrijden wisten te winnen. Leuke bijkomstigheid daarvan is dat zij elkaar tegen gaan komen in de 1/8 finale - dat wordt weer een leuke wedstrijd met onze Duitse en Engelse vrienden in de gok-kroeg :) Wij supporten uiteraard Engeland!

Aangezien Denise nu 6 weken vakantie heeft, hebben we naast het WK ook volop tijd voor andere dingen. De eerste 2 weken zijn alweer om, en die hebben we voornamelijk ingevuld met korte duiktrips aangezien ik het tot nu toe wat te druk had met mijn werk om (langer) weg te kunnen. Een van mijn eerste taken was het maken en lanceren van een nieuwe website voor mijn werk (zie http://www.thediveshack.com.au/ voor het resultaat) wat een gigantische klus bleek te zijn. Het schrijven van zo'n tien dozijn pagina's en ze er ook nog een beetje leuk uit laten zien bleek niet eenvoudig, maar ik ben uitermate tevreden met het resultaat. De basiswebsite is inmiddels in de lucht, welke nu wekelijks uitgebreid moet gaan worden!

Daarnaast begin ik het wel en wee van de shop aardig door te krijgen. De eigenaar is erg blij met mijn inbreng en aangezien hij zelf weinig tijd heeft kan ik mijn 'creativiteit' de vrije loop laten. Dit betekende dat we meteen de shop heringericht hebben, de website nu online is, facebook en twitter een belangrijkere rol gaan spelen in de klantenbinding, er een werkend e-mailsysteem is ontwikkeld en dat is nog maar het begin.

Zoals eerder gezegd is het hier inmiddels winter, wat betekent dat de temperaturen enigszins gedaald zijn en we ons dus tijdens het duiken stevig in moeten pakken en dan nog na een klein uur onder water behoorlijk bevroren zijn. De dagtemperatuur schommelt nu zo rond de 16 graden (12 als de zon niet schijnt en een kleine 20 als de zon wel schijnt) en de watertemperatuur is nog iets minder, zo rond de 15 graden. Gelukkig schijnt dat ook ongeveer het minimum te zijn, dus veel gekker zal het niet worden.

Helaas zie je met dit weer ook direct dat de shop nog vrij nieuw is (nog geen jaar oud) en dat men nog niet erg nagedacht heeft over bijvoorbeeld een klantendatabase of überhaupt over klantenbinding. Dat betekent dus dat er cursussen gecancelled worden en zelfs af en toe bootduiken niet doorgaan omdat er gewoon niet genoeg animo is onder de aan ons gebonden Zuid-Australische duikfanaten. Opzich lijkt dit logisch, want over een maandje warmt alles weer op, maar lage temperaturen in de winter betekent vaak kristalhelder water, dus op de temperatuur na verbeteren de duikcondities hier juist in de winter (zo ook in Nederland trouwens).

Het voordeel van deze rustige tijd is dat we alle tijd hebben om ons te richten op het ontwikkelen van andere dingen (zoals bijvoorbeeld de website en een e-mailsysteem) en dat ik nu best de komende paar weken doordeweeks onbeschikbaar kan zijn (en we dus lekker 4 of 5-dagen trips in Zuid-Australië kunnen maken). Na de winter gaat de manager haar uren afbouwen en ik mijn uren opbouwen (ik werk er nu zo'n 30 per week, dat gaat na de winter richting 40/50), dus dan gaan we keihard aan de bak!

Ik heb er nu al zin in, maar eerst nog lekker een paar weekjes onze omgeving bekijken!

Wederom weer dank voor alle e-mails, volgens mij heb ik ze allemaal beantwoord :) Erg leuk om alle verhalen uit Nederland te blijven horen!

Hoop dat alles goed gaat met iedereen!!

Groet,

Ron

(Denise) Vakantie!

Lieve allemaal,



Mijn eerste semester op de universiteit is alweer voorbij, en ik heb vakantie! Ik heb twee van de drie vakken met goed resultaat afgesloten, van de derde wacht ik nog op de uitslag, maar dat komt ongetwijfeld ook helemaal goed.

Na het laatste bericht van Ron hebben we natuurlijk alweer van alles gedaan hier, en het leukste daarvan was denk ik wel het tripje met mijn studie naar Ewen en Piccaninnie Ponds in het laatste weekend van mei. Dit zijn twee (zoetwater)natuurgebieden die bij Mount Gambier liggen. Het was officieel een zogenaamde masterclass van mijn studie, maar het was meer een excuus om hier wat plezierduiken te kunnen maken, haha, en het mooie was dat Ron ook mee mocht (aangezien hij ook de meeste mensen van mijn studie al kent.)


Vrijdagochtend vertrokken we vroeg met een groep van 11 mensen. Na een hele dag rijden kwamen we aan in het huisje, net over de grens in Victoria. Deze avond hebben we nog niet gedoken, maar zaterdag ging om 06.00 uur de wekker zodat we rond half 8 's ochtends in het water konden liggen!


Het was fantastisch. Ewen and Piccaninnie Ponds staan bekend om hun bijzondere visibility van het water. Op een goede dag kan je wel 100 meter om je heen kijken onderwater! Door de leisteen wordt al het water namelijk gezuiverd, je ziet op sommige plekken in de bodem ook belletjes omhoog stijgen.


De Piccaninnie ponds staan ook bekend om het uitgebreide grotten systeem, en het beduiken ervan is dan ook een zeer geliefde bezigheid van vele duikers hier. Helaas zijn de grotten ook erg gevaarlijk, en na een aantal ongevallen in voorgaande jaren heeft de staat besloten dat alleen gecertificeerde grotduikers hier mogen duiken. Voor ons was de eerste 'duik' van de dag dus eigenlijk een 'snorkel'. Nog steeds was het adembenemend. Het water was bizar helder, en als je over het gedeelte komt waar het opeens honderd en meer meter naar beneden gaat ziet het er bizar uit dat je opeens over een zwart gat heen snorkelt. Sommige mensen schijnen niet zo goed tegen dit zogenaamde "Vortex" gevoel te kunnen. Ze schijnen het te waar te nemen alsof ze als het ware door een zwart gat de diepte worden ingeslokt.. Gelukkig gebeurde dit bij niemand van de groep en was het een fantastische ervaring. (Wel erg koud, het water was slechts 16 graden!! Iedereen moest dus tijdens de duik verplicht muts en handschoenen aan. Gelukkig stond er een kan heet water voor koffie en thee klaar toen we er uit kwamen).


De tweede (daadwerkelijk eerste) duik was in Ewen Ponds. Deze ponds staan ook bekend om het goede zicht onderwater, maar zijn minder diep en hebben geen grotten dus daar mochten we gelukkig wel duiken! Ze bestaan uit drie verschillende ponds die door 2 kanaaltjes aan elkaar zijn verbonden. Er staat een sterke stroming in deze kanaaltjes dus als je van de ene naar de andere pond wil (je kan dus ook maar één kant op) laat je je gewoon meevoeren door de stroming en hoef je verder niets te doen. Fantastisch!! Bij de eerste pond ziet het onderwaterlandschap er uit als een soort maanlandschap, maar bij de tweede en derde pond ziet het er weer heel anders uit, met veel meer onderwaterleven. Ook dit was fantastisch, en stiekem ook ietsje leuker omdat we hier daadwerkelijk doken en niet snorkelden.


Na de tweede duik (zo rond 16.00 uur 's middags was het inmiddels) zijn we snel terug naar het huisje (lees; boerderij in the middle of nowhere) gegaan om tanks bij te vullen en avond te eten. Na het eten was iedereen weer opgewarmd en gingen we terug naar Ewen Ponds om een nachtduik te maken! Wederom fantastisch. We hebben de hele dag heel wat afgebibberd, maar het was de moeite waard! Het enige minpuntje was de grote rode spin die werd gespot tijdens de nachtduik voorbereidingen en die terwijl ik aan het duiken was blijkbaar had besloten om zijn nieuwe huis in mijn duiktas te maken..; Ron vond de spin zondag levend en wel terug in mijn tas toen we de spullen gingen uitspoelen :(. Maar goed, zondag zijn we teruggereden (onderweg gestopt bij de absoluut fantastische 'Giant Lobster' (...) zie foto's) en was het weekend alweer om!!


En nu heb ik dus vakantie! Daar was ik ook wel aan toe, de laatste weken voor het eind van het semester waren echt gigantisch druk, met een opgraving waar ik voor betaalde werd om aan mee te werken, een andere opgraving waar ik vrijwillig aan meewerkte en natuurlijk de standaard meerdere "end-of-semester-papers' en andere opdrachten, dus erg fijn om nu even te ontspannen. Gelukkig zal ik niet te veel aan het nietsdoen wennen, want de komende zes "vrije' weken hebben ook genoeg te bieden. Ik moet artefacten van de opgraving uitwerken, (dus fotograferen, dateren en analyseren) in deze weken (krijg ik als het goed is betaald voor), en ik heb een stage aangeboden gekregen in het Western Australian Maritime Museum!! Super gaaf! Waarschijnlijk zal dat begin 2011 zijn. Hier ga ik me tijdens deze weken ook verder in verdiepen, om te kijken wat de mogelijkheden zijn. Verdere info over dit onderwerp volgt later.


En natuurlijk is het VAKANTIE niet te vergeten, dus Ron en ik hebben meerdere tripjes op het programma. Het walvis seizoen is begonnen, dus we zullen waarschijnlijk onder andere een tripje van vier of vijf dagen maken naar Ceduna om deze beesten daar in het wild te bekijken. Ron moet natuurlijk ook gewoon werken dus we moeten kijken wat qua verdere reizen gaat lukken, maar daar houden we jullie over op de hoogte. Goed, het verhaal is wel weer lang genoeg geloof ik, dus "CU later alligator" (á la Crocodile Dundee)!



Liefs, Denise

(Ron) Living the dream down under :)

Zoals ik vorige keer al had geschreven, begint met het koudere weer hier ook het whale season! Dat bleek dit weekend niks teveel gezegd, want zaterdag zwommen er opeens twee walvissen op het huisrif van het duikcentrum waar ik voor werk!! Supervroeg in het seizoen, want meestal verschijnen ze pas eind mei en dan ook nog eens veel zuidelijker dan waar wij nu zitten! Een waanzinnige ervaring, waarvan er in de toekomst hopelijk nog vele zullen volgen!

Maar om bij het begin te beginnen, jullie lazen het wellicht al tussen de regels door in de alinea hierboven, ik heb een vaste positie aangeboden gekregen bij het duikcentrum waar ik voor bijkluste!! Vanwege ons 'temporary visa' bleek het niet mee te vallen om bij een van de multinationals aan de slag te kunnen, aangezien bij bijna allemaal een permanent visum een vereiste is voor een vaste aanstelling. Twee weken geleden stond ik daarom op het punt om bij de kleinere (lokale en nationale) kantoren te gaan solliciteren, maar voordat ik daaraan begon heb ik eerst nog maar eens de eigenaar van het duikcentrum gepolst voor een vaste aanstelling, en die zei meteen ja! :)

De manager van het duikcentrum is momenteel zwanger en gaat (als alles gaat zoals gepland) in november bevallen van een zoontje. De bedoeling is nu dat ik haar taken langzaam op ga pakken gedurende haar zwangerschap, zodat ik eind november de tent kan runnen! Extra relaxed hierbij is dat zij niet bang hoeft te zijn voor haar baan, aangezien ze weet dat ik op een gegeven moment ook weer vertrek (ons huidige visum loopt tot augustus 2011), waardoor ze vrij soepel is. Denise en ik hadden alleen nog geen eigen auto en het duikcentrum is 30 km. van ons huis.. Gelukkig hebben we de troopy (jeep) van het duikcentrum in bruikleen gekregen, echt een tank om mee te rijden! Toen we hem de eerste keer volgooide was het wel even slikken (125 liter diesel!), gelukkig kunnen we volgens mij wel een maandje vooruit op een volle tank! :)

Naast de job heb ik ook bijna de dive control specialist course afgerond, dus kan ik ook direct als divemaster (duik gids) aan de slag. Afgelopen weekend moest ik voor het eerst het hele weekend groepen begeleiden op de boot en dat was best even spannend. Een briefing geven over de veiligheidsvoorschriften, uitleggen hoe de condities zijn, pointers geven waar men op moet letten, wat men te zien krijgt en iedereen in de gaten houden op de boot zijn taken van een divemaster - en dan ben je nog niet eens in het water! Zaterdag had ik een vriendje meegenomen op de boot die al 500+ duiken heeft gemaakt en ook divemaster is, dus die hielp goed mee. Helaas misten we het wrak waar we op zouden duiken doordat de schipper ons op de verkeerde plek dropte (het was de eerste dag van de nieuwe schipper, kan gebeuren .....), dat gaf niet direct erg veel vertrouwen in mijn divemaster-capiciteiten, maar gelukkig ging de tweede duik van die dag wel helemaal soepel. Rondje om het wrak duiken, eroverheen, klein kijkje erin nemen vanaf de top en na ruim een half uurtje weer naar boven. Iedereen happy dus dag geslaagd!

De zondag bleek dat vriendje die de zaterdag mee was helaas niet te kunnen, dus had ik weer een spannende dag voor de boeg, want nu moest ik het allemaal alleen opknappen. Vijf jongens die net hun open water (beginners) cursus hadden afgerond, een routinier en Denise en ik zouden op zoek gaan naar een nieuwe duikspot met zeeleeuwen. Op de heenweg kreeg de trailer (waar de boot op ligt) echter een lekke band, dus dat zorgde voor de nodige vertraging. Na het verwisselen snel richting haven en de boot te water laten om te gaan zoeken, en zowaar, binnen een kwartier op de boot hadden we een zeeleeuwenkolonie gespot. Dus gelijk een safety briefing, iedereen zijn duikspullen aan en het water in!

Helaas had tijdens de eerste duik een van de beginners problemen met zakken (te weinig gewicht in zijn duikvest om te kunnen zinken), dus dat duurde allemaal even. De routinier gaf aan dat hij het prima vond om drie van de beginners op sleeptouw te nemen, dus zij doken richting de zeeleeuwen, terwijl ik het probleemgeval onder mijn hoede nam. Met wat kilo’s extra gewicht lukte het gelukkig toch te zakken en na een prima duik klommen we weer aan boort aan de boot. Wij hadden nog geen zeeleeuw gezien onder water, maar het andere groepje had met tien zeeleeuwen gespeeld!! Met de boot terug naar dezelfde spot dus om dezelfde duik nog een keer te maken! Dit keer waren de zeeleeuwen helaas minder speels en spotten we ze alleen van een afstand terwijl ze voorbij schoten. Omdat we nog wat tijd hadden, daarna snel nog een derde duik erachteraan gedaan op een klein nabijgelegen rif, waar ik gelukkig vrij gemakkelijk het beginpunt (waar je ook weer boven hoort te komen) van de duik terug kon vinden - weer een geslaagde duik. Iedereen weer happy richting huis, dus een hele geslaagde dag!

Tenminste, dat dachten we, want op de terugweg kreeg de jeep een lekke band (de tweede van de dag dus!!). Ongelofelijk!! Gelukkig woonde de vrouw van de schipper in de buurt en kon die wat benodigde spullen brengen om ook deze band te kunnen verwisselen, dus het viel allemaal mee! Snel de duikspullen gedumpt bij het duikcentrum, de boot richting loods gebracht en toen na een lange dag richting huis. Hoog tijd voor een warme douche, een lekker hapje eten en een biertje... oh ja, en onze duikspullen uitspoelen en schoonmaken... pffff!

Haha, nee hoor, als dit een dag 'werken' is dan doe ik dat graag! Naast divemasteren moet ik nu de hele retailzijde van de shop leren kennen en de boekhouding- en marketingkant van het centrum gaan doen, erg leuk allemaal! Vooral de marketingkant is een zootje, dus dat is erg leuk om op te knappen!

Alles gaat dus hartstikke goed hier. Ik heb echt wat om handen en mooie vooruitzichten en we hebben een auto in bruikleen (weliswaar met het stuur aan de verkeerde kant, de ruitenwisser- en knipper'peddels' omgedraaid en de pook aan de linkerkant, dus dat was even wennen haha). Denise is erg druk met haar studie en heeft via de universiteit vorige week vier dagen aan een opgraving meegewerkt (goed voor haar c.v. en voor de inkomsten!). De winter komt eraan, maar eigenlijk hebben we dat afgelopen week niet erg gemerkt met dagtemperaturen van 21 graden, pas toen we in het water lagen van het weekend werd dat merkbaar, want de watertemperatuur is inmiddels van 22.C naar 17.C gedaald, wat goed te voelen is....!

Iedereen bedankt voor alle mails, ik weet niet of dat naar aanleiding van het vorige blog was, maar in ieder geval leuk om al het nieuws uit NL te lezen . We hopen dat alles goed met jullie gaat en meer mails zijn altijd welkom! En ja, we zullen ook de foto's updaten deze keer :)

We'll keep you posted :)

Grt.,

Ron

P.S. Excuses voor het lange verhaal (wederom) - maar we zijn nu eenmaal nogal happy met de gang van zaken van de afgelopen weken :) Living the dream!

(Ron) Truien, sollicitaties en muchos duiken!

De herfst is begonnen! Waar bij jullie het mooie weer er zo'n beetje aan zit te komen en de truien langzaamaan weer de kast in verdwijnen, is het hier precies andersom, het is zojuist herfst geworden en dus hebben we onze truien maar eens uitgepakt. Met een gemiddelde temperatuur van ongeveer 20.C tot eind mei is het hier nog prima uit te houden, maar in hartje winter zijn temperaturen van 15.C vrij normaal en dus kunnen de korte broeken de koffer in en de truien de kast in.

Het leuke is dat met het koude(re) weer ook het 'whale season' begint! Hoe kouder, hoe beter wat dat betreft! Gedurende de winter daalt ook de watertemperatuur tot zo'n 15.C (in de zomer kan dit oplopen tot 24.C - nu is het nog zo'n 20 à 21.C!), wat een ideale temperatuur is voor walvissen! De meest voorkomende walvis hier aan de zuidkust is de 'Southern Right Whale' (waarbij dat "right" slaat op het feit dat ze de goede maat zijn en veel aan de oppervlakte zwemmen waardoor ze gemakkelijk te vangen waren voor walvisvaarders - in de tijd dat dat nog mocht in Australische wateren) en als je geluk hebt kan je af en toe een Humpback Whale spotten. Ben benieuwd!

Nadeel van het koude water is natuurlijk dat het duikseizoen een dip krijgt. Duiken in 20.C gaat prima, 15.C en minder voelt echter echt koud aan (schijnt), helemaal voor ons omdat wij 5 mm. wetsuits hebben gekocht, wat niet echt dik is (deze zijn echter zoveel flexibeler dan dikkere pakken dat we toch hiervoor hebben gekozen). Dat wordt dus een duik"hood" op (een soort bivakmuts) en sharkskin aan (een soort thermo-pak voor onder je wetsuit), weer een hele nieuwe ervaring! :)

Inmiddels hebben we wat vriendjes gemaakt met auto's, dus dat scheelt in onze mobiliteit. De betere duikspots zijn allemaal wat verder weg namelijk (70 tot 300 km. rijden), dus een auto is een must als je leuke dingen wilt zien onder water! Naast met vrienden en bekenden, duik ik veel via The Dive Shack, het duikcentrum waar ik af en toe voor werk en waar ik nu een cursus tot dive control specialist (DCS - assistent instructeur) aan het volgen ben, wat overigens waanzinnig leuk is! Vorige week heb ik voor die cursus twee wrakduiken gemaakt en bij twee Open Water (beginners) cursussen geassisteerd en volgende week ga ik assisteren bij een Rescue cursus!

Die cursus houdt me gelukkig ook lekker van de straat trouwens! Ik ben naast het bijklussen bij het duikcentrum namelijk aan het solliciteren voor (iets) serieuzere banen. Daarmee heb ik echter nog niet bepaald succes gehad helaas. De grote multinationals hebben geen interesse in mensen met een tijdelijk visum en ik heb een lichte handicap doordat ik nu eenmaal geen native English speaker ben - dat viel dus even flink tegen. Inmiddels heb ik mijn pijlen gericht op de kleinere (nationale / lokale) consultancy- en accountancykantoren, eens kijken of ik daar meer succes heb. De Dive Shack heeft me echter gevraagd om een vaste kracht te worden bij hen, waarbij ik waarschijnlijk 32 uur per week voor hen kan gaan werken als marketeer, divemaster en in en om de shop! Waanzinnig leuke aanbieding, dus dat wil ik zeker doen, tenminste, als ze voldoende willen betalen natuurlijk :)

Even afwachten dus allemaal hoe het gaat lopen. Ik hoop dat ik de komende tijd vast voor het duikcentrum aan de slag kan en daarnaast wellicht door ga solliciteren voor een serieuzere job, afhankelijk van hoe goed ik betaald krijg bij het centrum. Als ik voor ze ga werken heb ik in ieder geval en auto nodig, dus dat wordt shoppen :) Gellukig heeft Adelaide echt een miljoen (tweedehands) autoboeren, dus dat komt wel goed!

Tot slot, hopelijk hebben jullie allemaal een topkoninginnedag gehad! Wij hebben het hier helaas niet gevierd :( En we hebben het flink gemist!! Behalve een bijeenkomst van wat Nederlanders in een Belgisch(?) café was hier in Adelaide helaas weinig te doen. Volgend jaar dus waarschijnlijk naar Sydney, want daar schijnt het een stuk grootser aangepakt te worden!

Zoals jullie zien hebben we het wat drukker gehad de laatste tijd, dus hebben we het blog er een beetje bij in laten schieten, vanaf nu gaan we weer ons best doen het wat vaker bij te houden.....

Hopelijk gaat alles goed met jullie, we vinden het altijd leuk om nieuws uit NL te horen, dus schroom niet te mailen/Skypen/schrijven/bellen/facebooken/etc.!!

Groeten aan iedereen!

Ron

P.S. Ik plaats eind van de middag wat nieuwe foto's in ons onderwateralbum!

(Ron) Eerste bezoekers!

Ons eerste bezoek is geweest :) Mijn vader is een weekje langsgewipt om eens te bekijken of we er hier wel warmpjes bijzitten. Toevallig trof hij een week met temperaturen onder de 25.C en was het 's avonds vaak zelfs truien-weer, lucky for him dat hij toevallig een trui had ingepakt, die dus uiteindelijk goed van pas bleek te komen!

Mijn verjaardag hebben we met zijn drieën op Kangaroo Island gevierd, waar we voor de gelegenheid een lang weekend hebben doorgebracht. Kangaroo Island is het op twee na grootste eiland (na Tasmania - de meest zuidoostelijke staat van Australië - en Melville Island dat ten noorden van Australië ligt, ongeveer boven Darwin). Door de kleine hoeveelheid mensen die er woont (zo'n 6.000) en de vrij grote oppervlakte (ruim 4.000 vierkante kilometer) heeft de natuur hier ogenschijnlijk vrij spel, waardoor het eiland ook wel het Galapagos van Australië wordt genoemd.

Een en al wildlife en conservation parken dus en een gigantische diversiteit aan landschappen en natuurschoon. Bekijk vooral de foto's om zelf een beeld van het wildlife en het eiland te krijgen, maar om een kleine opsomming te geven van het wildlife dat we gezien hebben: Kangaroes, wallabies, koalas, papegaaien, Australische zeeleeuwen, Nieuw Zeelandse zeehonden en last but not least, zogenaamde 'little penguins'. Helaas leverde de 'platypus-tour' in het Flinders Chase National Park geen ontmoeting met een platypus op. maar wat wel weer leuk was, was dat we tijdens een duik een Leafy Sea Dragon tegenkwamen (hét marine-embleem van Zuid-Australië, een soort groot zeepaardje van maximaal 45 cm. dat alleen hier voorkomt!). Helaas eindigde de duik voor mijn vader in een dikke jaap en zeven hechtingen in zijn middelvinger door een scherpe steen op de zeebodem.

Na het weekendje weg op Kangaroo Island ben ik de stad en de heuvels rond Adelaide een beetje met hem doorgecrossed en hebben we een wijntour door de Barossa Valley gemaakt (onder andere bekend van wineries als Penfolds en Wolf Blass). 's Ochtends om half elf een eigen wijn 'blend' maken was wat veel van het goede (wel leuk om een fles mee naar huis te krijgen met je "eigen" wijn) maar de tour was waanzinnig!

Na op donderdag weer afscheid genomen te hebben op het vliegveld, kwam de dag erna het volgende bezoek alweer aan. Mathilde, een vriendin van Denies die momenteel in Sydney studeert, kwam het weekend langs om deze kant van Australië eens te bezichtigen! Vrijdagavond eerst een rustige avond beleefd hier in de haven van Glenelg, het was (naast Fringe Festival) namelijk Clipsal 500 van het weekend, een race-event in het centrum van Adelaide in de stijl van 'Monaco aan de Maas' maar dan gigantisch opgezet, dus alle mensen bleken het centrum boven de haven te hebben verkozen vrijdag. Denies heeft zaterdag het "dagprogramma" gedaan en na 's avonds een poging tot BBQen te hebben gedaan zijn we richting centrum gegaan.

Hier aangekomen bleken we zoals gedacht niet de enige met dit idee te zijn. Naast dat het gewoon zaterdagavond was, was er die avond ook een gigantische vuurwerkshow in de stad (boven het race-terrein), daarnaast was er northern lights (alle historische gebouwen aan North Terrace worden 's nachts verlicht door middel van geprojecteerde afbeeldingen) en kwamen wij precies op het moment aan dat de races en het Fringe festivalterrein leegliepen, dus we zijn en masse richting Hindley Street (samen met Light Square hét uitgaanscentrum van Adelaide) gelopen. Doordat de rijen voor de nachtclubs nog langer waren dan normaal, hebben we de avond grotendeels in een kroeg genaamd 'de Woolshed' doorgebracht... Laten we zeggen dat het publiek in de gemiddelde Nederlandse dorpkroeg doorgaans intelligenter is.

Na Mathilde zondag weer op het vliegveld te hebben gezet, begint vandaag het echte leven weer. Denies dus in de boeken en ik aan het solliciteren. Overigens heb ik voor mijn werk bij de duiktent twee artikelen geschreven die gepubliceerd zijn op de grootste duikwebsites. Zie voor de artikelen de homepage van divetime.com (of: http://www.divetime.com/articles/Scuba_Diving_Locations/Diving_Down_Under_The_Southern_Side_of_the_Continent_308.html voor een rechtstreekse link) en de Zuid-Australië sectie van scubadviser.com (http://www.scubadviser.com/destinations_1.aspx?id=1:35219&id2=0:36862&id2=0:36082) of hun blog (http://www.scubadviser.com/document_1.aspx?id=0:54611&id=0:35223). Leuk dus!

Verder is het weer hier gelukkig weer normaal (30.C+) en kunnen we gewoon weer in een shirtje op stap 's avonds. Helemaal prima dus!

Grt.,

Ron

(Denise) Fieldschool 2010: Students, Shipwrecks, Sharks etc. ;)

Hoi allemaal,


Aangezien ik alweer een ruime week terug ben in Adelaide moet ik maar eens aan geloven en de langverwachte update schrijven over mijn Maritime Archaeology Fieldschool in Streaky Bay (Eyre Peninsula). Ik zal het zo kort mogelijk houden, als iemand meer details wil over de verschillende projecten moet diegene maar een mailtje aan mij sturen voor meer info!

Het weekend voor de fieldschool begon had ik een twee-daagse AIMA/NAS (Australasian Institute for Maritime Archaeology en Nautical Archaeology Society) cursus op de universiteit. Tijdens deze cursus werden alle technieken die komen kijken bij Maritieme archeologie uitgelegd en geleerd.

De maandag erna vertrokken we 's ochtends vroeg richting Streaky Bay. Aangezien elke auto/minibus een trailer vol met materiaal achter zich had hangen ging het nogal langzaam, we hebben er zo een tien uur over gereden. Een mooi moment om iedereen beter te leren kennen! Er gingen tien studenten op fieldschool (2 undergraduate, de rest postgraduate). Van deze studenten waren er vijf Amerikanen, drie Australiërs, 1 Deense en ik. Daarnaast bestond het grootste gedeelte van de supervisors ook uit Amerikanen. Daar aangekomen bleek dat we in de middle of nowhere zaten en dat ik dus geen bereik met mijn Australische mobiel had. Dit was nogal balen want zo kon ik geen contact met Ron hebben! Dit was echter op te lossen met (dure) internet kaarten van de camping, waarmee we konden Skypen.

Na aankomst werd er gebarbecued en vervolgens werd er tijdens een meeting de groepindeling bekend gemaakt, plus de opdrachten waar we aan zouden werken. Deze opdrachten bestonden uit het localiseren van 2 wrakken op het strand of in de zee bij Yanerbie beach, en het vastleggen van de jetty (hierbij werd er gedoken). Daarnaast waren er tijdens deze twee weken ook nog wat losse projecten gaande, onder andere geleid door DEH (Department of Environment and Heritage van de regering van Zuid Australië). Ook was het de bedoeling dat je een dag aan een persoonlijk project zou werken. (Ik heb uiteindelijk een gedeelte van een whaling station vastgelegd.)

Het werd op de eerste dag ook duidelijk gemaakt hoe we beoordeeld zouden worden, en dat een groot gedeelte daarvan je inzet, gedrag, houding en kennis zou zijn en dat je hier dag in dag uit constant op beoordeeld werd vanaf het moment dat je opstond totdat je ging slapen. Hierdoor ontstond er in het begin een nogal (Amerikaanse) competatieve sfeer. Dit was in het begin nogal wennen, samen met het feit dat de fieldschool was gebaseerd op de problem-based learning method. Je krijgt dus een opdracht en vervolgens moet je zelf maar gaan uitzoeken hoe, waar, hoe laat, en met welke methode en wat voor materiaal je dit gaat uitvoeren. Er zijn wel supervisors, maar die geven geen advies of hulp, ze zijn er alleen om een oogje in het zeil te houden. Gelukkig wende dit vrij snel en had ik ondanks dit een gezellig team. Ook de werktijden wenden snel; we stonden om 06.00 uur op en gingen meestal tussen 22.00 en 23.00 uur naar bed. Op zo een dag was er maar één uur waarin je daadwerkelijk echt even vrije tijd had (dit werd meestal besteed aan douchen en avondeten). De rest van de tijd was je bezig aan je project, met je groep of aan je privéproject.

De twee weken zijn snel gegaan en we hebben veel geleerd. Ook hebben we bezoek gehad van verschillende dieren; dolfijnen en sealions zwommen langs de jetty toen we daar aan het werk waren, dit was fantastisch natuurlijk! Ook was het een dag verboden om te zwemmen, er was een witte haai gespot bij het strand waar onze huisjes aan stonden! (Het grootste gedeelte van de film "Jaws" is niet voor niets bij het Eyre Peninsula opgenomen..) Gelukkig doken wij allen met een sharkshield..! (Een soort lange staart die je vastmaakt aan je voet en die achter je aanhangt. Deze geeft electrische signalen af die haaien kunnen voelen met een soort sensoren in hun neus. Dit voelt zeer onaangenaam voor een haai dus daarom blijven ze uit je buurt. Het voelt overigens ook onaangenaam voor de duiker als je per ongeluk je shield tegen je aankrijgt, je krijgt namelijk gewoon een electrische schok! Voor mensen die dit principe graag in actie willen zien; kijk naar de aflevering van "Gordon Sharks" genaamd "Shark Attack, the most dangeous moments")

Niet alleen grotere dieren hebben ons bezocht, ook een Redback Spider had bedacht dat het een goed idee was om een nachtje in onze dekstoel te gaan slapen. Dit is een kleine spin die familie is van de Zwarte Weduwe en net zo giftig. Gelukkig was de spin ontdekt voordat iemand van onze groep in de stoel was gaan zitten. Daarnaast zijn er ook mensen hun lunch kwijtgeraakt aan de buurtmeeuwen en pelikanen, haha.

Op de laatste vrijdag om 17.00 uur moest iedereen zijn projecten inleveren, (2 groepsprojecten, je eigen project en 2 weken field journal dat je elke dag moest bijhouden). Dit was nogal stressen! Daarna werd er een fles champagne opengemaakt om te vieren dat iedereen fieldschool had overleefd, en zijn we met zijn allen uit eten gegaan in de lokale pub. Na het eten hebben we allemaal nog een biertje gedronken hier. Zaterdag erna had iedereen vrij en hebben we een clean-up dive van de jetty gedaan, en hebben we containers vol vuil uit het zwemgedeelte verwijderd! Hierna zijn we naar de zandduinen gereden waar we gingen sandboarden en daarna zijn we gestopt bij een strand om te zwemmen, zonnen en picknicken. In de avond hebben we allemaal in een eetcafé gegeten, en zondag vertrokken we weer richting Adelaide! Alle professoren, supervisors en studenten zijn overigens extreem aardig, dus daar ben ik erg blij om.

Afgelopen vrijdag ben ik meegegaan met wat mensen van de maritieme archeologie afdeling om een wrak te localiseren. Tijdens de tweede duik heb ik het wrak uiteindelijk gevonden, dus dat was erg leuk! Tot zo ver ben ik ontzettend blij dat ik hier beland ben :) Tot zo ver mijn bericht, met wrak 1 al in de pocket! ;)

(Ron) Beachvolleyballen, BBQen en de duikvibe verspreiden. Life's good!

Life's good! Naast dat het weer hier nog steeds waanzinnig is, Denise weer terug is van field school (waar ze uiteraard nog een apart een verhaal over zal schrijven) en we inmiddels een vaste internet verbinding hebben, ben ik aangenomen bij een duik centrum!

Het duik centrum is nog maar net begonnen en tijdens de duiken die ik met Denise bij hen gemaakt heb heb ik flink met de eigenaar en m'n huidige collega's gepraat over hoe ze (naar mijn mening) het nieuwe centrum op de kaart zouden moeten zetten. Vervolgens heb ik gesolliciteerd naar een baan als management trainee bij het centrum. De baas belde me na het doornemen van mijn brief en c.v. op met de mededeling dat hij helaas geen full-time assistent manager kon betalen, aangezien hij nog maar net van start is gegaan. Hij bood me echter direct een job aan als marketeer van het centrum! Opzich waanzinnig dus, echt iets wat ik waanzinnig leuk vind om te doen (ware het niet dat ik liever de management kant van het hele gebeuren zou willen ervaren, aangezien daar een stuk meer te leren valt), helaas is ook dit slechts part-time aangezien het centrum op dit moment de kosten van een extra full-timer niet aan kan.

Dat betekent dus doorsolliciteren! Op 1 maart gaat mijn werkvisum pas in dus tot die tijd mag ik officieel nog niet werken (en dus ook niet betaald krijgen) dus tot die tijd laat ik aan de eigenaar zien wat ik kan en ben ik (vanuit huis) begonnen met het opzetten van zijn (oa. online) marketing strategie(ën). In ruil daarvoor kunnen Denies en ik gratis bij zijn centrum duiken (en BBQen :)), waar we morgen direct gebruik van gaan maken (helaas wel om 6u op, haha).

Op 1 maart kijken we verder of ik inmiddels een andere job heb gevonden. Als dit het geval is blijf ik hun marketing 'erbij' doen in mijn vrije tijd en kunnen we er gratis blijven duiken, dezelfde deal dus als op dit moment. Mocht ik geen job hebben op 1 maart dan kan ik part-time bij het centrum aan de slag tot
- ik een andere (full-time) baan heb gevonden; of tot
- ze me wel fulltime kunnen betalen bij het duik centrum.

Spannende tijden dus!

Verder vermaken we ons overigens prima hier. Naast een beetje beachvolleybaltoernooien aflopen en rondcruisen op onze via ebay aangeschafte "original vintage Dutch bikes", oftewel gewone fietsen die hier vrij ongewoon zijn, hebben we afgelopen week eindelijk de BBQ schoongemaakt en uitgeprobeerd (was waanzinnig), hebben we het Belgische bieren café gevonden (verstopt in het centrum) en hebben we kaarten gekocht voor het Fringe festival dat gisteren van start is gegaan!

Vanavond echter eerst maar eens de Glenelg Marina uitproberen (een kruising tussen de Rotterdamse 'ouwe haven' en Bloemendaal aan Zee - gelukkig wel het beste van deze twee werelden -) en volgende week het Fringe Festival, ben benieuwd!

Voor mensen die het leuk vinden, we hebben weer nieuwe foto's geplaatst (in het februari album)

Binnenkort meer onder water nieuws van Denise haar field school en de gisteren door haar gemaakte duiken waarbij ze op zoek is gegaan naar een onbekend wrak!

Fijn weekend!

Grt.,

Ron

(Ron) Foto's van ons appartement online

Hey allemaal,

Heb zojuist foto's online gezet van ons appartement hier! Maandag is er een schoonmaakploeg doorheen gegaan (de vorige eigenaar had het niet bepaald brandschoon achtergelaten), dus nu is het helemaal top! We hebben een tweetal fietsen via ebay op de kop getikt, internet wordt binnenkort aangesloten en verzekeringen zijn geregeld, dus het begint hier allemaal best ergens op te lijken :)

Denise is momenteel op field school (in Streaky Bay, zie google maps) voor haar nieuwe studie (dan heeft ze vast een vak afgerond voordat haar studie officieel begint op 1 maart), dus ik ben vooral hier de buurt in kaart aan het brengen, aangezien mijn werkvisum pas in gaat wanneer haar studie officieel van start gaat. Geen vervelende taak als je bedenkt dat het hier hartje zomer is. De duiken van morgen zijn helaas gecancelled (de boten varen alleen uit als de wind zich enigszins koest houdt). Nu maar hopen dat die van het weekend wel door gaan! Fingers crossed :)

Ik zal het kort houden na mijn megabericht van vorige keer!

Groet,

Ron

(Ron) Australia Day (en meer over duiken en onze nieuwe casa)

Daar zijn we weer. Is wat tijd overheen gegaan, maar we vonden het onderhand weer eens tijd voor een nieuw verhaal. Zoals sommigen van jullie inmiddels weten zijn we ingetrokken in onze nieuwe casa, hebben we Australia Day gevierd en hebben we inmiddels lekker gedoken.

Om bij het begin te beginnen, we hebben een hele relaxte duikschool ontdekt onder Adelaide in de pittoreske wijk Port Noarlunga (ja, het is elke keer weer een raadsel hoe je de namen van rivieren, straten en dorpen in de omgeving van Adelaide uitspreekt). We zijn begonnen een duikje bij hen voor de deur te maken in het Noarlunga Marine Park. Dit klinkt beter dan dat het in werkelijkheid is, meer dan een berg rotsen en een “onderwater route met bordjes” was het namelijk niet echt, maar het was voor ons de aangewezen gelegenheid om te ontdekken hoe het is om met een dikker pak (men duikt hier in 5 tot 7 mm. wetsuits, 6/7 mm. semi-dry suits of dry suits) te duiken. Een dikker pak betekent meer drijfvermogen (dus lastiger naar beneden komen) en meer drijfvermogen betekent meer lood om je middel om te kunnen dalen en meer lood om je middel betekent minder balans tijdens het duiken. Aangezien wij gewend zijn om in een dun (2.5 – 3 mm.) wetsuit of een duikshirt te duiken met een kilootje of 2.5 tot 4 lood om ons middel, viel een dik pak met 8 tot 10 kg. lood vrij tegen! Vooral met onszelf bezig geweest dus tijdens deze duik, maar uiteindelijk ging het allemaal gelukkig wel weer soepel.

Omdat het duikcentrum een nieuwe boot wilde testen en we goed overweg konden met de staff werd ons aangeboden om het weekend daarop gratis mee te gaan op de boot en twee bootduiken te maken. Dit was, naast dat het superleuk is om te duiken, extra relaxed aangezien duiken hier vrij prijzig is. Waar wij gewend zijn om (zeker op vakantiebestemmingen) voor 30 euro een duikje te kunnen maken inclusief huuruitrusting, betaal je hier al gauw 60 euro per persoon per duik, dat tikt dus vrij hard aan. Twee gratis duiken sloegen we dus niet af. Het weekend daarop dus meteen weer die kant op. Op de eerste duik was het zicht helaas niet erg goed, maar we konden wel zien dat dit rif (Aldinga Pinnacles) een prachtig rif is als het zicht wel goed is. De duik erna was echter ronduit fantastisch. Dit was een wrakduik op de MV Seawolf. Een fantastische duik op een waanzinnig mooi wrak. Daarna BBQen bij het duikcentrum en natuurlijk flink informeren of ik er aan de slag zou kunnen. Ze hielden een slag om de arm, maar we hopen er het beste van (to be continued).

Dan natuurlijk onze nieuwe casa. We zijn ingetrokken en het bevalt prima. In eerste instantie was het wel even schrikken, aangezien de vorige eigenaresse niet echt kaas heeft gegeten van schoonmaken. Direct met de makelaar bellen dus. Die zou contact opnemen met de eigenaresse en ons weer laten weten hoe we dit op zouden lossen. De koffers dus nog even ingepakt gelaten en afgewacht hoe of wat. De volgende dag toch maar zelf schoonmaakmiddelen gehaald bij de dichtsbijzijnde Coles (zeg maar Appie H) en aan de slag gegaan, want dat wachten op de makelaar werden we al gauw zat. Natuurlijk wel overal foto’s van gemaakt, aangezien we het huis over anderhalf jaar weer moeten opleveren in dezelfde staat en alles aangevinkt stond als Good/Clean! Good was het zeker, Clean echter allerminst. Nu hebben we van de makelaar gisteren te horen gekregen dat er een schoonmaakteam gehuurd zal worden die de hele boel piekfijn in orde zal maken, dus daar zijn we dan weer erg blij mee!

Het huis zelf is overigens top. Het bestaat uit een slaap-, woon- en studeerkamer en aparte badkamer en keuken. Het is, schat ik, een kleine 100m2 en heeft een balkonnetje met een bankje en een megaBBQ. Het trappenhuis (we zitten zowaar op 1-hoog, dit terwijl 90% van de huizen in Adelaide alleen begane grond heeft) biedt ruimte voor fietsen en scooters. Heel relaxed dat we die binnen kunnen plaatsen. De woonkamer heeft een grote zithoek met hele relaxte banken en en televisie. De televisie werkt met antenne, dus dat is even wennen. Je kan wel kabel nemen (FOXtel), maar dat is vrij prijzig (ongeveer A$80 per maand!) en de vraag is hoeveel we ernaar zouden kijken, aangezien we toch 9 van de 10 dingen die we kijken altijd downloaden, dus we wachten nog even af of we wel TV nemen. Internet is daarentegen natuurlijk een must, dus dat hebben we meteen besteld. Ze leven hier wat dat betreft nog in het stenen tijdperk overigens! Ieder internetpakket heeft een limiet en kent peak and off-peak uren. Vrij bizar systeem (dit kennen wij in NL al 10 jaar niet meer), maar goed, zo zijn ze het hier gewend. Tot de tijd dat internet aangesloten is internetten we via een prepaid systeempje. Kwestie van een USB stick kopen en via het 3G (mobiele) netwerk van Vodafone Australia internetten. Werkt overigens best prima. Helaas zit ook hier weer een limiet op van 1GB, dus uploaden en downloaden zit er niet echt in, hiervoor zullen we dus nog steeds even op en neer richting de bibliotheek moeten hobbelen (wat ik zo overigens ook even ga doen om foto’s te uploaden).

Alright, genoeg technische verhalen. We hebben Australia Day gevierd! Zoals de naam al zegt is dit een gigantisch nationalistisch feest, waarbij iedereen met (en in) Australië vlaggen loopt of in het groen/geel (de nationale kleuren, zie het nationale shirt van het Australische elftal). Het lijkt een beetje op koninginnedag in dat iedereen zich opdoft en de straat op gaat, maar het is dan weer lang niet zo gek als koninginnedag op de grachten in Amsterdam, wellicht dat dit in Sydney of Perth overigens wel zo is. In plaats van op de grachten feestvieren gaat iedereen hier naar dé cricketmatch van het jaar. Kaartjes zijn lang vantevoren uitverkocht maar op de zwarte markt natuurlijk nog wel voor handen. Als “échte” Australiërs hebben wij ons dus in het blauw/wit/rood en met vlaggen op onze wangen de zwarte markt op begeven en hebben hier twee kaartjes weten te bemachtigen voor dé cricketmatch van het het jaar, natuurlijk tegen Pakistan (die blijkbaar ook erg goed zijn in cricket). Nu weet ik niet of iémand de regels van cricket kent, want bij ons in NL bestaat de sport volgens mij niet eens? Wij snapten er in ieder geval niks van. Maar goed, wij dus tussen de Australiërs staan en schreeuwen maar. In de brandende zon (36.C) bier drinken en schreeuwen, hmmm, prachtig! Het hele stadion zat rustig, behalve ons vak, bleken we natuurlijk plaats te hebben genomen tussen de “stoerste gasten” van het stadion die de hele wedstrijd blijven staan (en een wedstrijdje duurt al gauw 6 tot 8 uur). Na een uurtje zijn we dus maar eens een rondje gaan lopen, aangezien we de regels totaal niet snapten (het schijnen er nogal veel te zijn) en we ze daar zeker niet uitgelegd gingen krijgen! Uiteindelijk plaatsgenomen in een wat rustiger vak. Hier de regels uitgelegd gekregen en toen Australië geweest was (de teams spelen omstebeurt) zijn we er tussenuit geknepen! Op naar de parade! De parade is een stoet van allerlei verschillende culturen uit Adelaide, van de swingende Sudanese en Braziliaanse gemeenschappen tot de Australische mariniers en de in Ferrari’s cruisende Italianen. Best geinig dus! Hierna richting het strand gegaan, zonsondergang meegepakt en vervolgens lekker biertjes drinken. Prima feestje, dat Australia Day! :)

Denies is dit weekend het hele weekend (vandaag en morgen van 9 tot 5) “op training” op de universiteit. Hier krijgt ze de methoden en technieken voor haar field school uitgelegd die maandag van start gaat. Ze zal dan twee weken in Streaky Bay (ongeveer 1000 km. van Adelaide) verblijven waar ze het echte Marine Archaeology gaat ontdekken door minimaal twee keer per dag archeologisch te duiken. Zelf hoop ik zo snel mogelijk aan mijn volgende duikopleiding te kunnen beginnen. Ik switch van PADI naar SSI (Scuba Schools International) voor deze opleiding. Bij PADI moet je namelijk eerst Divemaster worden (waardoor je mag gidsen), vervolgens Assistant Instructor (waardoor je mag assisteren bij lesgeven) en dan pas Instructor (waardoor je dus zelf les mag geven). Bij SSI vangen ze de Divemaster en de Assistant Instructor opleidingen samen in een cursus, genaamd “Dive Control Specialist”. Dit is dus wat ik wil gaan doen, zodat ik twee stappen in een keer kan doen. Het is nog niet helemaal duidelijk wanneer de cursus van start zal gaan maar ik hoop zo snel mogelijk, aangezien ik dan A) “gratis” kan duiken (de cursus kost natuurlijk knaken, maar alle duiken tijdens de cursus zijn gratis, en aangezien Denies twee weken weg (op fieldschool) is, heb ik alle tijd om volop te duiken) en B) zodat ik in februari wat te doen heb, aangezien mijn werkvisum pas op 1 maart in gaat en C) omdat ik pas als duikgids (en assistent instructeur) aan de slag kan als ik deze cursus heb afgerond.

Ik realiseer me nu dat ik net al naar de derde pagina ga in Word en dat dit verhaal alweer tien keer zo lang is als ik me vooraf had voorgenomen om te schrijven. Zoals jullie begrijpen maken we veel mee en proberen we zoveel mogelijk te doen hier (zie foto’s) en willen we dit graag állemaal vertellen. Zo zou ik nog kunnen vertellen over de dolfijnen die naast de boot zwemmen als je richting een duikspot vaart, over de gigantische (surf)golven voor de kust als het een beetje waait, de panda’s in de Adelaide Zoo en het aansluiten van de xbox, maar dat laat ik dan maar achterwege!

Leuk dat jullie nog steeds meelezen! We plaatsen zo ook weer nieuwe foto’s!

Grt.,

Ron

(Denise) Home sweet home @ Glenelg

Lieve allemaal,

Het is tijd voor weer een update vanuit Adelaide! Laten we maar beginnen met het beste nieuws; we hebben een huis!! Helaas niet het huis in Brighton waar Ron over schreef in het vorige bericht, dat is voor onze neus door een “kennis van een kennis” (ook internationale student!) van de verhuurder weggekaapt. Het hele applicatieproces duurde ook veel langer dan normaal, waardoor wij afgelopen vrijdag pas te horen kregen dat het niet ging lukken. Zaterdag zijn we daarom direct (voor de tweede keer) naar een huis gaan kijken waar we vorige week maandag ook al naar hadden gekeken. Toen we hier aanwamen stond er al een hele groep mensen te wachten om ook te kijken, dus de moed zakte ons al in de schoenen, maar de makelaar heeft zijn best voor ons gedaan en we hebben het gekregen!!! Het ligt in de wijk Glenelg; dit is de populairste en drukste strandwijk van Adelaide en dit huis ligt ook weer op vijf minuten loopafstand van het strand. (Hier zit ook ons hostel, en het ligt om de hoek van elkaar dus op 27 januari makkelijk verhuizen). De bushalte naar de universiteit staat aan het einde van de straat. Het heeft een woonkamer, keuken, badkamer, slaapkamer en studeerkamer plus een balkon met mega BBQ dus we zijn erg gelukkig!

Verder hebben we ons vooral bezig gehouden met Adelaide en omgeving te verkennen; zie de foto’s in het fotoalbum (kennelijk hebben ze hier de beste poffertjes) :). We zijn naar het Cleland Wildlife Park geweest, waar typische Australische dieren rondlopen, erg leuk! De dieren hier zijn alles behalve bang; kangaroos roken onze lunch in mijn tas waardoor ik een soort van bestormd werd door enthousiaste roo’s die mijn tas probeerden te bemachtigen en de koala waarmee ik op de foto ging vond me zo aardig dat ze zo vriendelijk was om te proberen haar eucalyptus blaadje in mijn mond te stoppen.

Naast dit spektakel zijn we Adelaide zelf doorgelopen, langs de rivier de Torrens en het festivalgebouw van Adelaide (het broertje van het Operagebouw in Sydney), en gisteren zijn we naar de grootste botanische tuin van het zuidelijk halfrond (openbaar park) geweest en hebben we het North Terrace, het culturele hart van Adelaide bekeken. Erg leuk en aan het eind belandden we perongeluk in de ‘Santos Tour Down Under’, een wielrenners wedstrijd die hier jaarlijks wordt georganiseerd door Lance Armstrong. Bizar, overal fietsers en massa’s mensen!

Ron heeft natuurlijk al zijn eerste duikshop verkend (donderdag duiken hier) en ik heb op de universiteit al een arrivalbriefing gehad en mijn studentenkaart opgehaald, plus al wat mensen en docenten van de Maritime Archaeology afdeling ontmoet, de briefing van de Fieldschool gehad en materiaal geleend daarvoor. Het weekend van 30 en 31 januari krijgen we les in de technieken die gebruikt gaan worden, en 1 t/m 14 februari vertrek ik richting Streaky Bay (Eyre Peninsula) voor twee weken fieldschool!

Tot zover dit bericht, meer updates volgen later. Vergeet niet de foto’s te bekijken in het album, er zijn al heel wat nieuwe foto’s bij geplaatst waaronder ook die van de Gili Islands!

Liefs,

Denise

(Denise) Foto's geplaatst!

Lieve allemaal,

Even een kort bericht om te melden dat we wat foto's in het album hebben geplaatst! Om er te komen moet je even klikken op het photo album aan de rechterkant van het blog. De Indonesie foto's staan er nog niet op, maar wel alvast een paar foto's van het strand en van ons uitstapje naar het Cleland Wildlife Park. Een uitgebreider blog en meer foto's van Indonesie en Adelaide volgen binnenkort!

xx

(Ron) First steps

Heyhey!

Na nu alweer een week in onze nieuwe hometown rondgestruind te hebben vonden we het wel weer eens tijd voor een nieuwe post.

Om maar bij het begin te beginnen, na een boel gedoe op het vliegveld van Denpasar, Bali (we hadden veel te veel bagage, 40 kg pp. waar 20 kg was toegestaan, een niet doorgekomen nieuw paspoort van Denise wat dus niet aan haar visum gekoppeld was, geweigerde creditcards, etc.) mochten we eindelijk het vliegtuig in en vlogen we weer een paar tijdzones verder (nu in GMT +10.5, dus 9.5 uur later dan in NL (wat in de +1 tijdzone zit)) richting Adelaide in de staat South Australia. Dit is ook de enige stad in South Australia met +/- 1 miljoen inwoners. De volgende 'stad' in SA heeft zo'n 25.000 inwoners :)

Op het vliegveld van Adelaide aangekomen stond er iemand van de universiteit van Denies te wachten met een bus, die ons bij het hostel dropte. We hadden hier voor een week geboekt, dus dit zou ons voorlopige nieuwe thuis worden. Ingecheckt en wel, eerst nog even een paar uur geslapen (we hadden 's nachts gevlogen) en toen als echte Hollanders natuurlijk fietsen gehuurd om deze nieuwe stad te verkennen!

Voordeel van fietsen is dat je de stad meteen goed leert kennen. Wel even wennen aan het feit dat ze hier links rijden natuurlijk, maar eenmaal gewend is het lekker cruisen hier. Ze hebben gewoon fietspaden (zelfs op de 'highway') en automobilisten lijken enigszins gewend te zijn aan fietsers, al zie je niet echt veel fietsers hier. We stonden overigens wel gek te kijken toen de eerste straat waar we over fietsten de 'Grote Street' heette (letterlijk), welke dwars door het centrum van Adelaide loopt en nogmaals toen we bij het eerste stoplicht 'gezapt' werden toen het groen werd (de verkeerslichten lijken hier op je te schieten als het groen wordt, dit is een geluidje voor blinden, zodat zij ook weten dat ze kunnen oversteken, maar het klinkt precies als een lasergun uit Star Trek oid.!).

In de eerste 3 dagen gelijk 95 km. door de stad afgelegd op onze gehuurde dingen en natuurlijk elke dag op het strand geeindigd, heerlijk! Dag 1 hebben we een telefoonnummer aangeschaft, bankrekening geopend en meer van dat soort kleinigheden. Dag 2 meteen contact gezocht met wat makelaars en huizen gaan zoeken op internet die we willen bezichtigen, en dag 3 meteen bij een huis gaan kijken. Een van de vertegenwoordigers van de 'housing'-afdeling van de universiteit vertelde ons dat als we dit huis konden krijgen we het meteen(!) moesten nemen, want de huurprijs was veel lager dan wat het eigenlijk waard zou zijn. We hebben er dus even rondgekeken en hebben inderdaad besloten er meteen voor te gaan.

Het werkt hier helaas wel iets anders dan bij ons, je moet daadwerkelijk solliciteren voor een huurhuis, met referenties van oude huurbazen, collega's, je baas, etc. en je wordt volledig doorgelicht (wat voor baan je hebt, hoeveel je verdient etc). Gelukkig werkt het ook 'op volgorde', dus wie het eerst komt wordt het eerst behandeld door de verhuurder en wij zijn de zogenaamde frontrunners, dus maken een aardige kans! Nu maar hopen dat we het krijgen, want het is een prachtig huis, op een paar meter van het strand, met een veranda aan de achterkant met giga-bbq, een grote woonkamer en prima werkkamer en slaapkamer, nieuwe badkamer, nieuwe keuken, eigenlijk een beetje wat we in op de mauritskade hadden, maar dan iets kleiner maar wel met veranda en bijna aan het strand.

Goed, we wachten het af. Het afgelopen weekend lekker op het strand gelegen, hoorde dat het in NL -14.C is 's nachts? Hier is het overdag de laatste dagen +41.C :) In de zon lopen is daardoor niet echt te doen, dus iedereen zoekt hier overdag ge-airco-de ruimtes op om de dagen te overleven en gaat rond een uur of vier richting strand om daar af te koelen, best even wennen, maar een prima lifestyle :) Morgen huren we waarschijnlijk een scootertje en gaan we ons eerste Australische wildlife park bezoeken, de temperatuur zakt morgen weer naar een acceptabele 28.C, dus dat moet goed te doen zijn!

Overigens zitten we nu in een hostel aan het strand, omdat onze boeking eruit was geknikkerd bij het vorige hostel. Dit omdat we maar voor 3 dagen geprepaid hadden in plaats van voor de volle 7 die we hadden gereserveerd. In plaats van dat ze even vragen of je voor alle dagen wil betalen knallen ze je boeking er dan gewoon uit. Beetje jammer. Voordeel van het huidige hostel is dat het op loopafstand van het strand is en in een veel leukere wijk zit (vergelijkbaar met Bloemendaal aan Zee oid.). Nadeel was dat we alles weer in moesten pakken (en dat valt niet mee met 40 kg. pp) en dat we nu af en toe van kamer moeten wisselen in dit hostel, maar goed, dat overleven we wel. Zeker als we dat huisje krijgen, want dan mogen we er aanstaande vrijdag in!

Fingers crossed I guess en hoop dat jullie het weer in NL een beetje overleven!

Grt.,

Ron

(Ron) Naar de haaien!

Finally! Eindelijk hebben we “officieel” haaien gespot tijdens het duiken! In Thailand hadden we ze al eens eerder gespot, maar aangezien de instructor ze daar niet gezien had was iedereen redelijk skeptisch over deze spotting. Op onze derde duik hier was het weer raak en dit keer goed ook, direct drie whitetip reef sharks gespot van tussen de 1.5 en 2.5 meter lang! Gruwelijk!! In totaal hebben we hier 8 duiken en een nachtduik gemaakt in 4 dagen, maar we hebben na de derde duik helaas geen haaien meer gezien.. Wel nog heel veel ander vet spul, zoals: tientallen schildpadden (elke duik raak hier :)!), devilrays (broertje van de manta) en een van de meest zeldzame vissen die zelfs de divemasters hier nog nooit gezien hadden, de Flying Gurnard!! Een onwijs geslaagd duikweekje dus!

Nu zitten we even te chillen totdat de boot ons straks terugbrengt naar Bali, waar we de hele dag door moeten brengen totdat we over een uur of tien mogen boarden. We vliegen ’s nachts en slaan weer een paar uur over door het verschil in tijd, waardoor we rond 1 uur vertrekken en een uur of vijf later tussen 8 en 9 uur, Zuid-Australische tijd, aankomen in onze long-term eindbestemming :) Hopelijk gaan we daar nog veel meer moois zien boven en onder water! Als het goed is zijn de haaien die we hier gespot hebben lieverdjes vergeleken met wat ons daar te wachten staat!

Fingers crossed en duimen maar!

Grt.,

Ron

Happy New Year!!

Allereerst natuurlijk: gelukkig nieuwjaar allemaal!!

Zie hier ons eerste bericht vanuit het buitenland en wel vanaf de Gili’s :) Flink brak natuurlijk, want partyen kunnen ze hier heel best, maar daarover zo meer. Eerst maar even uitleggen waar we precies zitten: de Gili’s is een eilandengroepje vlakbij Lombok in Indonesië. Het bestaat uit drie eilanden (Meno, Ayr en Trawangan), waarvan wij op het grootste zitten (Trawangan), waar verreweg het meeste te doen is (en wat daarom dus ook het meest toeristisch is). Omdat dit onze stopover naar Adelaide is en we in totaal met zo’n 80 KG bagage reizen hebben we besloten een week op een vaste plek te gaan zitten en omdat oud en nieuw natuurlijk flink gevierd moest worden leek het meest toeristische eiland de beste keuze :)

En dat bevalt tot nu toe prima! De reis ernaartoe was echter een ander verhaal. Om een uur of acht ’s ochtends van huis weg en de dag erna rond een uur of elf ’s ochtends aankomen is wel wat veel van het goede (27 uur reizen met vrij weinig slaap!). Hier aangekomen dus maar meteen aan de Bintang (het lokale goud) en vervolgens een uur of 13 gaan slapen. De oudejaarsduik bleek bij ons resort (Blue Marlin Divers) reeds volgeboekt dus we moesten de 31e meteen op zoek naar een ander dive centre. Zo gezegd, zo gedaan en om een uur of vier ’s middags hadden we ons eerste uurtje duiken achter de kiezen. Heerlijk! Het is hier prachtig (onder water dan, boven water stelt het niet veel voor), vooral veel vis, het koraal laat wel wat te wensen over, maar ze zijn hier hard bezig dit ook op peil te brengen. Iedere duiker moet 40.000 rupia’s (zo’n 4 euro) betalen voor het Gili Eco Trust, wat gebruikt wordt om zogenaamde bio-rocks te plaatsen. Deze bio-rocks zijn een soort stalen geraamtes waar om de zoveel tijd een electrische schok daarheen gaat wat de groei van het koraal zo’n 10x zou moeten versnellen. We hebben ze zelf nog niet gezien, maar dat zal morgen waarschijnlijk gebeuren als we onder andere een nachtduikje gaan maken op het huisrif.

Na de duik die we gisteren met Buddha Divers hebben gemaakt zijn we even een hapje gaan eten (Indonesisch uiteraard, superlekker) en daarna brak zowel de hel als het feest los. Er wonen hier zo’n 600 tot 800 mensen (niemand weet het zeker), maar gisteren waren er denk ik zo’n 10.000 Indonesiërs op het eiland, die allemaal vinden dat ze erg goed kunnen dansen. Ze drinken allemaal (ook de kinderen die we niet ouder schatten dan 10 jaar) de lokale spirits, welke zo’n 60% alcohol bevatten, en rokende kids zijn hier eerder regel dan uitzondering. Al voor oud & nieuw vrienden gemaakt met een Iers/Frans stel en met een paar Finnen die we van de boot van Buddha kenden en daar dus oud & nieuw en de hele nacht mee gevierd en gefeest. Flink wild gemaakt, diverse barren en “clubs” afgelopen en lekker opgegaan in de lokale bevolking met hun gebruiken (flink wild “gedanst” dus).

Met ons dus alles prima, we genieten volop en gaan het hier wel een weekje uithouden! Op 5 januari gaat onze volgende vlucht om ongeveer 18u00 Nlse tijd richting Adelaide (6 januari 0u55 lokale tijd). Dat is gelukkig maar zo’n 5 uur vliegen, maar helaas wel ’s nachts, dus we zullen wel weer enigszins gebroken aankomen, maar goed, dat is van later zorg!

Wellicht schrijven we later nog een stukje als we wat meer duiken achter de rug hebben, maar voor nu vanuit de Pesona Bar met een Bintang in de hand en een briesje door de haren (en natuurlijk zo’n 30 graden all around) de hartelijke groeten! Sneeuw het nog? :)

Ron & Denise